Daily Archives: Οκτωβρίου 30, 2013

Η Ρεπούση ζητά αλλαγές στο μάθημα της Ιστορίας: Να διδάσκονται επαρκώς τα εγκλήματα του ναζισμού και του φασισμού

repoysi

Αλλαγές στο περιεχόμενο του μαθήματος της ιστορίας ώστε να διδάσκεται επαρκώς ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος και τα εγκλήματα του ναζισμού και του φασισμού κατά της ανθρωπότητας ζητά με ερώτησή της στον υπουργό Παιδείας η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Μαρία Ρεπούση.

Η κυρία Ρεπούση μέσω της ερώτησής της καταγγέλει διείσδυση της ΧΑ στο χώρο της εκπαίδευσης επικαλούμενη σχετικά δημοσιεύματα. Επίσης, επισημαίνει ότι η Χρυσή Αυγή έχει επιλέξει τα σχολεία «ως προνομιακό πεδίο για εξάπλωση των ναζιστικών ιδεών» και βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην άγνοια των μαθητών αναφορικά με εγκλήματα του ναζισμού και του φασισμού κατά της ανθρωπότητας.

Παράλληλα,  καταγγέλλει ότι το μάθημα της ιστορίας δεν αξιοποιείται για να διδαχθεί ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος, τα στρατόπεδα εξολόθρευσης και το ολοκαύτωμα καθώς –όπως αναφέρει- ακόμη και αν αυτά προβλέπονται στη διδακτέα ύλη, «δεν φτάνει ποτέ κανείς να τη διδαχθεί».

Καταλήγοντας, η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ καλεί τον  υπουργό Παιδείας να απαντήσει σε ποιες ενέργειες πρόκειται να προβεί για να αντιμετωπίσει το φαινόμενο, πως προτίθεται να θωρακίσει την εκπαίδευση από τον αυξανόμενο ρατσισμό που καλλιεργεί η Χρυσή Αυγή, καθώς και τι αλλαγές προτίθεται να κάνει στο περιεχόμενο του μαθήματος της ιστορίας, ώστε να διδάσκεται επαρκώς ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος, ο ναζισμός και ο φασισμός καθώς και η αντίσταση σε αυτόν..    www.iefimerida.gr/

Οι τοκογλύφοι

merkel_phone1382785654

Από το 1844 που υιοθετήθηκε ο τραπεζικός νόμος του Peel στην Αγγλία, φάνηκε πως πίσω από όλους τους ανοδικούς και καθοδικούς οικονομικούς κύκλους, ήταν η αύξηση των πιστώσεων των τραπεζών.
Είναι εύλογη η θέση των υποστηρικτών των μνημονίων (ειδικά αυτών που αιτιολογούν τη θέση τους λόγω της αναγκαιότητας των δανειακών συμβάσεων), σχετικά με το ότι, τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας είναι εξαιρετικά χαμηλά - οπότε δεν μπορεί κανείς να χαρακτηρίζει τοκογλύφους τους δανειστές της, ιδίως δε το ΔΝΤ.
Εάν θα ήθελε όμως κάποιος να τους αντικρούσει, θα έπρεπε υποχρεωτικά να ερευνήσει το ύψος των τόκων, επί των κατατεθειμένων κεφαλαίων των δανειστών – όπου θα όφειλε εκ των προτέρων να γνωρίζει ότι, το ΔΝΤ προηγείται όλων των πιστωτών μίας χώρας, όσον αφορά την εξόφληση…

των απαιτήσεων του. Επομένως ότι, τα δάνεια που παρέχει είναι απολύτως σίγουρα, αφού δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος να χαθούν. Το σενάριο τώρα που ακολουθεί θα διευκολύνει την κατανόηση του θέματος, τεκμηριώνοντας πως η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη με πραγματικούς τοκογλύφους. Ειδικότερα τα εξής:
Υποθετικά επιθυμεί κάποιος να ιδρύσει μία τράπεζα, έχοντας ένα κεφάλαιο ύψους 100.000 € (το απαιτούμενο από τη νομοθεσία είναι φυσικά υψηλότερο, αλλά δεν επηρεάζει καθόλου το νόημα του σεναρίου μας). Με βάση τώρα το κεφάλαιο που καταθέτει, έχει δικαίωμα, υπό προϋποθέσεις, να δανείσει το 100πλάσιο – αφού, για κάθε δάνειο που εγκρίνει, είναι υποχρεωμένος να καταθέτει στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα το 1%, σύμφωνα με τους κανονισμούς (ελάχιστα αποθεματικά κεφάλαια).
Το αντίστοιχο ποσοστό στις Η.Π.Α. είναι 10%, στην Κίνα 20%, ενώ υπάρχουν χώρες με μηδενικές απαιτήσεις αποθεματικών – όπου το σύστημα εφευρέθηκε στην Αγγλία, το 1844 (ανάλυση μας), ενώ μάλλον πλησιάζει στη «λήξη» του (νέα παγκόσμια αρχιτεκτονική).
Εδώ οφείλουμε να αναφερθούμε λεπτομερέστερα στο θέμα των ελάχιστων αποθεματικών κεφαλαίων, έτσι ώστε να αποφευχθούν τυχόν παρανοήσεις. Ειδικότερα, ο καθορισμός του ύψους των αποθεματικών κεφαλαίων αφορά τη σχέση μεταξύ του ελάχιστου ποσού που πρέπει να καταθέτει η τράπεζα στην κεντρική, με τα μη προθεσμιακά δάνεια (δάνεια που λήγουν σε λιγότερο από ένα μήνα) που παρέχουν οι εμπορικές τράπεζες, στον μη τραπεζικό τομέα (πραγματική οικονομία).
Για τα προθεσμιακά δάνεια υπάρχουν διαφορετικοί κανόνες, ενώ το ελάχιστο αποθεματικό ευρίσκεται με τη βοήθεια ειδικών μαθηματικών τύπων – σε κάθε περίπτωση όμως, τα δάνεια που παρέχει μία τράπεζα είναι πολλαπλάσια των ιδίων κεφαλαίων της.
Εάν λοιπόν τηρηθούν οι παραπάνω κανόνες περί ελάχιστων αποθεματικών κεφαλαίων, η τράπεζα του παραδείγματος μας μπορεί να δανείσει 10.000.000 € (σε μη τράπεζες και μη προθεσμιακά), χωρίς να χρειαστεί να δανειστεί η ίδια από κανέναν – με επιτόκιο, για παράδειγμα, ύψους 5%.
Εισπράττει λοιπόν 500.000 € ετησίως, έχοντας δικά της χρήματα μόλις 100.000 € – γεγονός που σημαίνει ότι, το επιτόκιο επί των δικών της χρημάτων είναι 500%. Εάν βέβαια τα δάνειζε με 10%, όπως συνήθως συμβαίνει στην Ελλάδα, οι τόκοι που θα εισέπραττε θα ήταν 1.000.000 €, έχοντας η ίδια κεφάλαιο 100.000 € – οπότε το επιτόκιο επί των δικών της 100.000 € θα ήταν 1000%.
Προφανώς κανένας τοκογλύφος δεν εισπράττει ετήσια 1000% ή, έστω, 500% επί των χρημάτων του, αφού φυσικά δανείζει αυτά που έχει στην τσέπη του και όχι αέρα. Επομένως, δεν είναι καθόλου άδικο να χαρακτηρίσει κανείς την τράπεζα του παραδείγματος μας ως τοκογλύφο – κατανοώντας ταυτόχρονα την ισχύ της, η οποία προέρχεται από την τεράστια κερδοφορία της. Εύλογα δε οι Εβραίοι ασχολούνταν ανέκαθεν με τον συγκεκριμένο κλάδο, αφού είναι ο επικερδέστερος όλων – καθώς επίσης η βασική αιτία πλέον τόσο των ανοδικών, όσο και των καθοδικών οικονομικών κύκλων (οι οποίοι επηρεάζουν αρκετά, όπως φαίνεται από το ενδιαφέρον σχήμα που ακολουθεί).
Επανερχόμενοι στην τράπεζα που ιδρύσαμε θα διαπιστώσουμε ότι, το πρόβλημα της δεν είναι τα απαιτούμενα κεφάλαια ή οι δυνατότητες κερδοφορίας της, αλλά το που θα δανείσει τα ποσά, τα οποία της επιτρέπει η νομοθεσία, τηρώντας τις απαιτούμενες προϋποθέσεις – τα 10.000.000 € δηλαδή. Εκτός αυτού,θα μπορούσε να δανείσει ακόμη περισσότερα, δανειζόμενη με επιτόκιο μόλις 0,75% από την ΕΚΤ και δανείζοντας τα με 5-10% – γεγονός που σημαίνει ταυτόχρονα ότι, δεν έχει καθόλου ανάγκη τα χρήματα των καταθετών αυτού καθαυτού για τη χρηματοδότηση της, πόσο μάλλον όταν κοστίζουν πολύ περισσότερο (επιτόκιο καταθέσεων), σε σχέση με το κόστος της ΕΚΤ.
Ειδικότερα, εάν δανείσει τα 10.000.000 € σε 100 πελάτες, για παράδειγμα, ο κάθε ένας από αυτούς θα της οφείλει 100.000 €. Εάν όλοι πληρώνουν κανονικά τις δόσεις τους, η τράπεζα δεν έχει κανέναν πρόβλημα.Εάν όμως 6 από αυτούς (6%) σταματήσουν να πληρώνουν μέσα στο χρόνο, τότε η τράπεζα θα έχει χάσει το κεφάλαιο της (100,000 €), τα κέρδη της (500.000 €, υποθέτοντας ότι δεν έχει καθόλου έξοδα), καθώς επίσης τους τόκους από τα 600.000 € των οφειλετών της. Επομένως, θα πρέπει να χρεοκοπήσει, εκτός εάν έχει εγγυήσεις στη διάθεση της, από τους οφειλέτες που δεν πληρώνουν, τις οποίες μπορεί ναρευστοποιήσει άμεσα (για παράδειγμα χρυσό, μετοχές κοκ.).
Κατ’ επακόλουθο, τα πραγματικά προβλήματα μίας τράπεζας δεν είναι τα κεφάλαια, αλλά το που (σε ποιούς), καθώς επίσης το πως (με ποιές εγγυήσεις, μη προθεσμιακά κλπ.) θα τα δανείσει – με τα ενυπόθηκα δάνεια ακινήτων να είναι τα λιγότερο επιθυμητά, αφού μπορούν δύσκολα να ρευστοποιηθούν, ειδικά σε εποχές κρίσης και ύφεσης (γεγονός που τεκμηριώθηκε από την αμερικανική κρίση των «Sub primes»).
Εάν βέβαια η τράπεζα μας δεν ασχολείται μόνο με το δανεισμό, αλλά και με επενδύσεις (όπως συνήθως συμβαίνει), τότε οι κίνδυνοί της, αλλά και τα δανειακά κεφάλαια που απαιτούνται είναι διαφορετικά. Εάν όμως το αποφύγει, τότε τα προβλήματα της είναι αυτά που αναλύσαμε – η εύρεση δηλαδή πελατών που δεν θα αφήνουν ανεξόφλητες τις δόσεις τους, με τις σωστές εγγυήσεις (άμεσα ρευστοποιήσιμες).
Πρακτικά βέβαια καμία τράπεζα δεν μπορεί να δανείσει το 100πλάσιο των ιδίων κεφαλαίων της – αφού είναι αναγκασμένη να προσφέρει προθεσμιακά δάνεια, να έχει μετρητά στα ταμεία της, να διαγράφει επισφάλειες από τους ισολογισμούς της κοκ. Στα πλαίσια αυτά, ο πολλαπλασιαστής των επενδύσεων της κυμαίνεται μεταξύ 15 και 45, ανάλογα με το μέγεθος της τράπεζας, το είδος των τοποθετήσεων της και διάφορα άλλα. Υποθέτοντας ένα μέσο όρο της τάξης του 25, τότε η τράπεζα του παραδείγματος μας θα δάνειζε 2.500.000 € με κεφάλαιο 100.000 €, εισπράττοντας, με επιτόκιο 5%, συνολικά 125.000 € – ήτοι 125% ετήσια επί των δικών της κεφαλαίων (250% με 10% επιτόκιο).
Στην περίπτωση τώρα του ΔΝΤ, κανένας δεν φαντάζεται ότι έχει δώσει δάνειο στην Ελλάδα με χρήματα «από την τσέπη του» – αλλά προφανώς πως τα έχει δανειστεί, καταβάλλοντας ως εγγύηση το 1%, όπως και η κάθε μικρή τράπεζα. Γνωρίζοντας ότι το συνολικό του δάνειο προς τη χώρα μας είναι 49 δις € (εάν τελικά τα δώσει όλα), το 1% που θα είχε καταθέσει ως εγγύηση θα ήταν 490.000.000. Με το «ελάχιστο» επιτόκιο τώρα που δανείζει την Ελλάδα, της τάξης του 2,3% ο ετήσιος τόκος που εισπράττει θα ήταν 1,127 δις €.
Επί του θεωρητικού κεφαλαίου τώρα που διαθέτει, επί των 490.000.000 δηλαδή, ο τόκος θα ήταν 230% ετήσια. Με δεδομένο δε το ότι, τα χρήματα του είναι απολύτως εξασφαλισμένα, οπότε δεν κινδυνεύει να χρεοκοπήσει από επισφάλειες, δεν μπορεί να θεωρήσει κανένας ως χαμηλό το κέρδος του, όσα έξοδα και αν έχει – πόσο μάλλον ως μη τοκογλυφικό.
Μη γνωρίζοντας τώρα το ύψος των εγγυητικών κεφαλαίων που είναι υποχρεωμένο το ΔΝΤ να καταθέτει, αφού τα δάνεια που παρέχει είναι προθεσμιακά, δεν είμαστε σε θέση να διαπιστώσουμε τους πραγματικούς τόκους που εισπράττει, επί των δικών του κεφαλαίων. Υποθέτουμε όμως ότι δεν θα είναι κάτω του 100% ετήσια, γεγονός που σημαίνει πως δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως λίγα ή ως μη τοκογλυφικά. Το ίδιο ισχύει και για τις χώρες της Ευρωζώνης, οι οποίες ουσιαστικά δεν μας δάνεισαν «από την τσέπη τους» όλα τα ποσά που αναφέρουν, αλλά απλά εγγυήθηκαν, εισπράττοντας τόκους από τις εγγυήσεις που έδωσαν – από τον «αέρα».
Από το σενάριο μας λοιπόν, καταλαβαίνει κανείς πολύ εύκολα γιατί είναι τόσο ισχυρό τοχρηματοπιστωτικό τέρας – το οποίο απειλεί να μας πνίξει, εάν δεν αντιδράσουμε αμέσως. Εάν δε συμπληρώσουμε ότι, το συγκεκριμένο σύστημα, με τις κεντρικές του τράπεζες στην «αφετηρία», δανείζει με τις παραπάνω προϋποθέσεις μόνο αυτούς που δανείζουν περαιτέρω τα χρήματα (σε καμία περίπτωση αυτούς που τα διαθέτουν διαφορετικά ή τα δαπανούν), θα εμβαθύνει περισσότερο στη θαυμάσια αρχιτεκτονική του – κατανοώντας γιατί, από τη στιγμή που επιβλήθηκε στον πλανήτη, είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του.
Ολοκληρώνοντας, το πρόβλημα που προκύπτει πάντοτε σε εποχές πιστωτικής συρρίκνωσης, όπως η σημερινή, δεν οφείλεται σχεδόν ποτέ στην έλλειψη ρευστότητας των (μη υπερχρεωμένων βέβαια) τραπεζών – αλλά στην αδυναμία τους να βρουν φερέγγυους πελάτες, τους οποίους να μπορούν να δανείζουν, εμπιστευόμενες την έντοκη επιστροφή των δανείων τους.
Όταν λοιπόν τα κράτη, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις είναι υπερχρεωμένοι, πόσο μάλλον όταν η ανεργία καλπάζει και η οικονομία είναι βυθισμένη στην ύφεση, δεν λείπουν τα χρήματα, αλλά οι φερέγγυοι πελάτες - με αποτέλεσμα να προηγείται η «δημιουργική καταστροφή», πριν από οποιαδήποτε πιστωτική επέκταση.    Analyst    http://greki-gr.blogspot.gr/

Μητσοτάκης: Κάτι σαν νόμος στρατιωτικός

mitsotakis
25.000 ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΧΡΟΝΟΥ. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΔΕΣΜΕΥΣΗ»
Στα λόγια «διαψεύδει», αλλά με πράξεις επιβεβαιώνει το χθεσινό δημοσίευμα της «Ε» για διαθεσιμότητες και απολύσεις στο Δημόσιο ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ο υπουργός για μία ακόμη φορά με χθεσινή του ανακοίνωση «διέψευσε» το δημοσίευμα της «Ε» που μιλούσε για καταργήσεις και συγχωνεύσεις Οργανισμών από 800 φορείς στο Δημόσιο, αλλά την ίδια ημέρα έστειλε εγκύκλιο σε όλα τα υπουργεία να τον ενημερώσουν πώς πάνε οι καταργήσεις και οι συγχωνεύσεις των φορέων τους και να αποτυπώσουν μάλιστα σε ειδικό πίνακα το δημοσιονομικό όφελος που…

θα προκύψει από αυτές τις καταργήσεις και συγχωνεύσεις.
Ταυτόχρονα, χθες, από τις Βρυξέλλες, σε συνέντευξη που παραχώρησε στη βελγική εφημερίδα «La libre Belgique», ο κ. Μητσοτάκης ήταν εξαιρετικά σαφής ως προς τις προθέσεις του: «Οι απολύσεις θα γίνουν. Πρόκειται για δέσμευση», δήλωσε ορθά κοφτά για να συνεχίσει σε απολογητικό τόνο: «Δεν υπέγραψα αυτή τη συμφωνία, την κληρονόμησα. Πρέπει, λοιπόν, να την εφαρμόσω. Οι δημόσιοι υπάλληλοι στους οποίους έχουν επιβληθεί πειθαρχικές κυρώσεις θα πρέπει να αποχωρήσουν. Οι δημόσιες επιχειρήσεις θα κλείσουν. Οσοι δεν προστατεύονται πλέον από την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου θα χάσουν τη δουλειά τους. Είναι κάπως σαν εφαρμογή στρατιωτικού νόμου» δήλωσε, με τη μέγιστη ειλικρίνεια ή κυνισμό που μπορεί να διαθέτει ένας πολιτικός…
«Η τρόικα ζητά να τεθούν σε διαθεσιμότητα 25.000 δημόσιοι υπάλληλοι μέχρι το τέλος του έτους και 15.000 απολύσεις ώς το 2014», δήλωσε επιβεβαιώνοντας ρεπορτάζ της «Ε» (που… διέψευσε) στη βελγική εφημερίδα «La libre Belgique» ο Κυριάκος Μητσοτάκης (φωτ. ΑΠΕ)
Επίθεση στην «Ε»…

Ωστόσο, χθες, σε γραπτή ανακοίνωσή του, ο κ. Μητσοτάκης ανέφερε:

«Με αφορμή σημερινό πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» με τίτλο «Καταργούνται – συγχωνεύονται 800 Οργανισμοί. 30.000 εργαζόμενοι στο χορό της διαθεσιμότητας», το οποίο για μία ακόμη φορά επιχειρεί να παραπλανήσει την κοινή γνώμη και να δημιουργήσει σύγχυση σε χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης υπενθυμίζει ότι:

Οι σχετικές δεσμεύσεις, που έχει αναλάβει η χώρα μας από το 2012, αφορούν την κινητικότητα 25.000 δημοσίων υπαλλήλων το 2013. Κανένα άλλο πρόγραμμα κινητικότητας δεν περιλαμβάνεται στις δεσμεύσεις της χώρας μας για τα επόμενα χρόνια. Με την ευκαιρία υπενθυμίζουμε ότι η πλειοψηφία των υπαλλήλων αυτών θα μετακινηθεί σε άλλες θέσεις στον δημόσιο τομέα, ώστε να ανταποκρίνονται τα προσόντα και οι δεξιότητές τους στις πραγματικές ανάγκες του Δημοσίου».

…αλλά και επιβεβαίωση

Επιβεβαιώνοντας όμως στην πράξη το χθεσινό μας δημοσίευμα, ο κ. Μητσοτάκης έστειλε χθες εγκύκλιο με την οποία ζητεί από τα υπουργεία την αποτύπωση της πορείας υλοποίησης των καταργήσεων ή συγχωνεύσεων υπηρεσιών ή φορέων του δημοσίου τομέα, καθώς και την παροχή στοιχείων περί οικονομικού οφέλους από αυτές τις καταργήσεις-συγχωνεύσεις.

Το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης μάλιστα δείχνει να βιάζεται πολύ, καθώς, όπως επισημαίνεται, «η αποστολή της εγκυκλίου εντάσσεται στην ανάγκη για αποτελεσματική παρακολούθηση της πορείας υλοποίησης των καταργήσεων – συγχωνεύσεων με τον εντοπισμό τυχόν καθυστερήσεων (όσον αφορά π.χ. στην ολοκλήρωση της διενεργούμενης εκκαθάρισης και των διαδικασιών τακτοποίησης του προσωπικού, στην αξιοποίηση των ιδιόκτητων κτηρίων και τη λήξη των μισθώσεων των μη ιδιόκτητων, στη διασφάλιση, μεταφορά και αξιοποίηση του κάθε είδους εξοπλισμού κ.λπ.), καθώς και την επιτάχυνση, όπου απαιτείται, των προβλεπόμενων ενεργειών».

Ειδικότερα, μεγάλο είναι το ενδιαφέρον του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης για το οικονομικό όφελος που θα προκύψει από τις όποιες παρεμβάσεις στους φορείς του Δημοσίου, έτσι σημειώνεται στην εγκύκλιο ότι «επιπλέον, τα υπουργεία υποχρεώνονται, προκειμένου να καταστεί εφικτός ο υπολογισμός του όποιου δημοσιονομικού οφέλους προκύπτει από την προώθηση δράσεων κατάργησης ή συγχώνευσης υπηρεσιών και φορέων τους, να προβούν στη συμπλήρωση συγκεκριμένου πίνακα για τα οικονομικά οφέλη που προκύπτουν».

Το «θέλω» της τρόικας

Ξεκάθαρος όμως είναι και στη συνέντευξη που έδωσε ο κ. Μητσοτάκης στη βελγική εφημερίδα, στην οποία μιλά καθαρά για απολύσεις, υπογραμμίζοντας: «Η τρόικα ζητά να τεθούν σε διαθεσιμότητα 25.000 δημόσιοι υπάλληλοι μέχρι το τέλος του έτους, οι μισοί αμέσως και οι υπόλοιποι μέχρι 31 Δεκεμβρίου, καθώς και 15.000 απολύσεις ώς το 2014».

Και εξηγεί:

«Η ελληνική κυβέρνηση εργάζεται για μία νέα πρόσληψη για κάθε απόλυση. Η λογική της τρόικας είναι ότι οι απολύσεις αποτελούν εργαλείο ανανέωσης του ανθρώπινου δυναμικού. Οι απολύσεις θα γίνουν. Είναι δύσκολο και οδυνηρό για μια κοινωνία που έχει πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους, οι οποίοι προέρχονται όλοι από τον ιδιωτικό τομέα. Η ελληνική κοινωνία το αποδέχεται, εφ” όσον αυτές οι απολύσεις είναι αποτέλεσμα αξιολόγησης και οδηγήσουν σε βελτίωση της δημόσιας διοίκησης».

«Σήμερα έχουμε 130.000 δημοσίους υπαλλήλους λιγότερους σε σχέση με το 2009 και το κόστος των δημοσίων υπηρεσιών έχει επίσης μειωθεί σημαντικά», αναφέρει ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος υπογραμμίζει ότι πρέπει ακόμη να γίνουν πολλά ως προς την αποτελεσματικότητά τους.

Της ΕΛΕΝΗΣ ΔΕΛΒΙΝΙΩΤΗ από enet, μοντάζ Γρέκι   http://greki-gr.blogspot.gr/