Category Archives: ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ

Βιάτσεσλαβ Μολότοφ 1890 – 1986

Vyacheslav_Molotov

Ρώσος κομμουνιστής ηγέτης, ευνοούμενος και «δεξί χέρι» του Στάλιν. Υπήρξε ο κύριος εκφραστής των θέσεων της Σοβιετικής Ένωσης στις διεθνείς διασκέψεις κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και αμέσως μετά από αυτόν. Έχει δανείσει το όνομά του σ’ ένα είδος αυτοσχέδιας βόμβας («Βόμβα Μολότοφ»).

Ο Βιάτσεσλαβ Μιχαήλοβιτς Σκριάμπιν (καμία σχέση με τον συνεπώνυμό του σπουδαίο ρώσο συνθέτη), όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στο χωριό Κουκάρκα της Περιφέρειας Κίροφ στις 25 Φεβρουαρίου 1890. Στα μικράτα του ήταν ένα ντροπαλό και ήσυχο παιδί, που βοηθούσε τον πατέρα του στις εμπορικές του ασχολίες. Κατά τη διάρκεια των γυμνασιακών του χρόνων στο Καζάν, εντάχθηκε στο Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα και ακολούθησε τον Λένιν στην αριστερή του πτέρυγα («Μπολσεβίκοι»). Συνελήφθη δύο φορές για την επαναστατική του δράση (1909 και 1915) και κατά τη διάρκεια της παρανομίας του απέκτησε το ψευδώνυμο Μολότοφ (από τη λέξη «μόλοτ», σφυρί στα ρωσικά), που γρήγορα επισκίασε το πραγματικό του όνομα και τον ακολούθησε σε όλη του τη ζωή.

Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους του Λένιν το 1917 («Οκτωβριανή Επανάσταση»), εργάστηκε σε διάφορες επαρχιακές κομματικές οργανώσεις. Το 1921 έγινε μέλος και γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής, καθώς και αναπληρωματικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου (Πολίτμπιρο) του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ). Τον ίδιο χρόνο παντρεύτηκε τη ρωσοεβραία Πολίνα Ζεμτσούζινα (1897-1970), με την οποία απέκτησε μία κόρη.

Υποστήριξε δυναμικά τον Ιωσήφ Στάλιν μετά τον θάνατο του Λένιν (1924) και τον Δεκέμβριο του 1926 προωθήθηκε σε τακτικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΣΕ. Στη συνέχεια απέκτησε τον έλεγχο της Κομματικής Επιτροπής της Μόσχας και απομάκρυνε με σειρά εκκαθαρίσεων όλα τα αντισταλινικά μέλη της (1928-1930). Για τις καλές του υπηρεσίες προς τον Στάλιν, διορίστηκε το 1930 πρόεδρος του Συμβουλίου των Κομισαρίων τού Λαού (δηλαδή πρωθυπουργός της Σοβιετικής Ένωσης), θέση την οποία διατήρησε έως το 1941.
Molotov-Ribbentrop-Stalin
Λίγο πριν από την έκρηξη του Β” Παγκόσμιου Πολέμου, ο Μολότοφ ανέλαβε και τη θέση του κομισάριου (υπουργού) των Εξωτερικών (Μάιος του 1939) και διαπραγματεύθηκε με τη Ναζιστική Γερμανία το σύμφωνο μη επίθεσης, γνωστό ως «Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ», το οποίο υπέγραψε με τον γερμανό ομόλογό του Γιόακιμ φον Ρίμπεντροπ στις 23 Αυγούστου 1939 στη Μόσχα. Το σύμφωνο, που επικρίθηκε από τις δημοκρατικές χώρες της Δύσης και για ιδεολογικούς λόγους, περιλάμβανε κι ένα μυστικό πρωτόκολλο για τον διαμελισμό της Πολωνίας.

Κατά τη διάρκεια της εισβολής των Σοβιετικών στη Φιλανδία τον Νοέμβριο του 1939, ο Μόλοτοφ σε ραδιοφωνικό μήνυμα υποστήριξε ότι η Σοβιετική Ένωση δεν έριχνε βόμβες, αλλά τρόφιμα στους δοκιμαζόμενους Φιλανδούς, οι οποίοι απάντησαν με αυτοσχέδιες βόμβες, τις οποίες ονόμασαν περιπαικτικά «Κοκτέιλ Μολότοφ», για να αντιμετωπίσουν την ανωτερότητα του Κόκκινου Στρατού και να αναχαιτίσουν τα χιλιάδες σοβιετικά τεθωρακισμένα.

Τον Μάιο του 1941, όταν ο Στάλιν ανέλαβε προσωπικά την πρωθυπουργία της Σοβιετικής Ένωσης, ο Μολότοφ υποβιβάστηκε σε πρώτο αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. Μετά την εισβολή του γερμανικού στρατού στη Σοβιετική Ένωση (Ιούνιος 1941) υπηρέτησε στην Επιτροπή Κρατικής Άμυνας (ειδικό Πολεμικό Υπουργικό Συμβούλιο), διαπραγματεύθηκε τη συμμαχία της ΕΣΣΔ με τη Μεγάλη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες (1942) και παρέστη στις Συμμαχικές Διασκέψεις της Τεχεράνης (28 Νοεμβρίου – 1 Δεκεμβρίου 1943), της Γιάλτας (4 – 11 Φεβρουαρίου 1945), του Πότσνταμ (17 Ιουλίου – 2 Αυγούστου 1945), καθώς και στη Συνδιάσκεψη του Σαν Φρανσίσκο (25 Απριλίου – 26 Ιουνίου 1945), κατά την οποία ιδρύθηκε ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ).

Τον Μάρτιο 1949 ο Μόλοτοφ παραιτήθηκε από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, ύστερα όμως από τον θάνατο του Στάλιν (Μάρτιος 1953) ανέλαβε και πάλι τα καθήκοντα αυτά, τα οποία και διατήρησε μέχρι την απόλυσή του (Ιούνιος του 1956), εξαιτίας της πολιτικής διαφωνίας του με τον ισχυρό άνδρα του Κρεμλίνου, Νικήτα Χρουστσόφ. Τον Νοέμβριο του 1956 διορίστηκε υπουργός Κρατικού Ελέγχου. Όταν προσχώρησε στην «αντικομματική ομάδα», η οποία επιχείρησε ανεπιτυχώς να ανατρέψει τον Χρουστσόφ τον Ιούνιο του 1957, έχασε όλα τα κομματικά και κρατικά αξιώματά του. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως πρεσβευτής στη Μογγολία και ως μόνιμος Σοβιετικός αντιπρόσωπος στη Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας στη Βιέννη (1960-1961). Το 1962 αποσύρθηκε από την πολιτική. Το 1964 αποκαλύφθηκε ότι είχε διαγραφεί από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Αποκαταστάθηκε ως μέλος του ΚΚΣΕ το 1984 από τον τότε ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Κονσταντίν Τσερνιένκο.

Ο Βιάτσεσλαβ Μολότοφ πέθανε στις 8 Νοεμβρίου 1986 στη Μόσχα, σε ηλικία 96 ετών. Ο Γουίνστον Τσόρτσιλ, που είχε συναντηθεί αρκετές φορές μαζί του, τον χαρακτηρίζει στα «Απομνημονεύματά» του «άνδρα εξαιρετικής ευφυίας με κρύο αίμα και καρδιά, ο οποίος θα ήταν καλοδεχούμενος στην παρέα του Μαζαρίνου, του Ταϋλεράνδου και του Μέτερνιχ».
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°










πηγη

Κούλης Στολίγκας 1909 – 1984

Koulis_Stoligkas

Ηθοποιός του θεάτρου, της οπερέτας και του κινηματογράφου, που διακρίθηκε κυρίως σε κωμικούς ρόλους.

Ο Ιωάννης Σίσκος, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε το 1909 στη Δράμα. Μαθητής του Γυμνασίου ακόμα εγκατέλειψε το σπίτι του και ακολούθησε ένα περιοδεύοντα θίασο ως τενόρος. Επέστρεψε αργότερα, όταν επρόκειτο να πάει στρατιώτης. Μετά τη θητεία του, με τη συγκατάθεση του πατέρα του αυτή τη φορά, κατέβηκε στην Αθήνα και μπήκε στον κόσμο του θεάτρου.

Πρωτοεμφανίστηκε το 1933 στην οπερέτα του Φραντς Λέχαρ Η Εύθυμη Χήρα, που ανέβασε στην Αθήνα ο θίασος Μίλερ. Ως το 1942 έπαιζε σε θιάσους όπερας, κυρίως του Παρασκευά Οικονόμου (Η χώρα των κουδουνιών, Σιγανό ποτάμι, Τζούλια). Το 1942 συγκρότησε επιθεωρησιακό θίασο με τον Νίκο Σταυρίδη. Έκτοτε συνεργάστηκε σε πολλούς θιάσους με τις αδελφές Καλουτά, το Βασίλη Λογοθετίδη, τον Κώστα Χατζηχρήστο, τον Τάκη Μηλιάδη κ.ά. Ο Στολίγκας άφησε εποχή στην επιθεώρηση με τα νούμερα Γιουπιγιάγια στην Κατοχή, Δατ’ς Αμόρε μεταπολεμικά και Ο Σταμούλης ο λοχίας τη δεκαετία του ’70.

Από τις ελάχιστες εμφανίσεις του στην πρόζα ήταν το 1956 στο σεξπιρικό Όνειρο θερινής νυκτός με το θίασο του Νίκου Χατζίσκου και το 1958 στη Δικηγορίνα με τον θίασο του Δημήτρη Μυράτ. Έπαιξε σε πλήθος ταινιών του ελληνικού κινηματογράφου (Μουσίτσα και Χαρούμενοι Αλήτες με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, Ο Εμίρης και ο κακομοίρης, Έξω οι κλέφτες, Το ταξίδι του μέλιτος του Γιώργου Πανουσόπουλου κ.ά.).

Το 1967 έπαθε το πρώτο του έμφραγμα, όταν έπαιζε στην επιθεώρηση Γιεγιέδες και Μπουζούκια, με αποτέλεσμα να περιορίσει τις εμφανίσεις του σε θέατρο και κινηματογράφο. Το καλοκαίρι του 1979 εμφανίσθηκε για τελευταία φορά στο θέατρο, στην επιθεώρηση του Νίκου Αθερινού Κουπόνια και μονά-ζυγά στο θέατρο Λουζιτάνια και τον Νοέμβριο του 1982 στον κινηματογράφο στην κωμωδία του Κώστα Καραγιάννη Ο Παπασούζας φαντομάς.

Ο Κούλης Στολίγκας πέθανε στις 24 Φεβρουαρίου 1984, σε ηλικία 75 ετών, από έμφραγμα και εγκεφαλικό. Τα τελευταία χρόνια ζούσε απομονωμένος από τα φώτα της δημοσιότητας μαζί με τις δύο αδερφές του και δεν είχε παιδιά. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της επιθεώρησης και της οπερέτας, πολύ αγαπητός, όχι μόνο στο πλατύ κοινό που για δεκαετίες το ψυχαγωγούσε από τη σκηνή και την οθόνη, αλλά και μεταξύ των συναδέλφων του.
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°










πηγη

Ούλοφ Πάλμε – “Ενα μεγάλο γιατί

276

Είναι δυνατόν κάποιος που προέρχεται από μια ανώτερη κοινωνική τάξη, να αφήνει το στίγμα του στην πολιτική σκηνή ως μεγάλος σοσιαλδημοκράτης με έντονο κοινωνικό προφίλ; Να αποτελεί τον μέγα υποστηρικτή – μεταρρυθμιστή του Σουηδικού μοντέλου κοινωνικής ασφάλισης και πρόνοιας που συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποτελεί πρότυπο κρατικής μέριμνας απέναντι στους φορολογούμενους πολίτες για πολλά δυτικά κράτη; Και ο θάνατός του να συνεχίζει να παραμένει -εκτός από ανεξιχνίαστος- ανοιχτή πληγή για τη διεθνή κοινότητα; Ας θυμηθούμε μερικά πράγματα από τη σύντομη -πλην όμως γεμάτη- πολιτική ζωή του Ούλοφ Πάλμε.

Ο Σβεν Ούλοφ Γιοαχίμ Πάλμε γεννήθηκε στο Ουστερμάλμ, προάστιο της Στοκχόλμης στη Σουηδία. Αν και καταγόταν από εύπορη οικονομικά οικογένεια εν τούτοις προσκολλήθηκε στις ιδέες και στις αρχές της Σοσιαλδημοκρατίας με έντονες αντικομουνιστικές και αντιαποικιοκρατικές απόψεις ως αποτέλεσμα ταξιδιωτικών του περιηγήσεων στις ΗΠΑ, την Τσεχία και σε αναπτυσσόμενες χώρες της Ασίας και της Αφρικής κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων.

Το 1951 γίνεται μέλος του σοσιαλδημοκρατικού φοιτητικού συνδέσμου στη Στοκχόλμη, το 1955 γίνεται μέλος της διοικητικής ομάδας της Σουηδικής Σοσιαλδημοκρατικής Νεολαίας, ενώ το 1958 εκλέγεται μέλος στο Σουηδικό κοινοβούλιο. Από το 1963 και μετά ήταν διορισμένος σε διάφορες κυβερνητικές θέσεις. Το 1967 γίνεται υπουργός Παιδείας, ενώ από το 1969 και μετά την παραίτηση του μέχρι πρότινος πρωθυπουργού Τάγκε Ερλάντερ έως και τον θάνατό του το 1986, κατείχε το πρωθυπουργικό αξίωμα.

Το “ανατέλλων άστρο” του Πάλμε θα λάμψει και στη διεθνή πολιτική σκηνή καθώς η ασυνήθιστα έντονη -για σκανδιναβό- πολιτική του προσωπικότητα, η πειθώ του συναρτήσει των ρητορικών του ικανοτήτων και το υψηλό γνωστικό του επίπεδο πάνω σε θέματα διεθνούς διπλωματίας και εξωτερικής πολιτικής, θα τον καθιερώσουν ως εξέχουσα παγκόσμια πολιτική προσωπικότητα, ενώ οι πάγιες φιλειρηνικές και αντικαθεστωτικές θέσεις του προκαλούν παγκόσμια αίσθηση και αποφέρουν την αναγνώριση του σπουδαίου του έργου. Οι διακηρύξεις του για τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι καταγγελτικοί του λόγοι για τον πόλεμο του Βιετνάμ και για τα ανά την υφήλιο αποικιοκρατικά – απολυταρχικά καθεστώτα με αποκορύφωμα τη σκληρή του θέση απέναντι στο καθεστώς του Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική και ο αγώνας του για τον τερματισμό των πυρηνικών δοκιμών και τον πυρηνικό αφοπλισμό των μεγάλων δυνάμεων, θα τον καταστήσουν στη συνείδηση του κόσμου ως “άτυπο πρεσβευτή της ειρήνης”. Χαρακτηρισμός που θα τεκμηριωθεί απόλυτα το 1980, όταν ο ΟΗΕ θα του αναθέσει επισήμως τη διαμεσολάβηση ανάμεσα σε Ιράκ – Ιράν για την εξεύρεση ειρηνικής λύσης.

Ο Πάλμε θα δολοφονηθεί τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 1986 και ώρα 23:21, στον κεντρικό δρόμο Σβεαβέγκεν της Στοκχόλμης, όταν επιστρέφοντας από τον κινηματογράφο μαζί με τη γυναίκα του, κάποιος άγνωστος τον πυροβολεί θανάσιμα δυο φορές στην κοιλιακή χώρα. Τα σενάρια γύρω από τους λόγους της δολοφονίας του και της ταυτότητας των δολοφόνων, είναι πολλά. Από «οργανωμένο σχέδιο» της ακροδεξιάς παράταξης της Σουηδίας -σε συνεργασία με μυστικές ακροδεξιές παρακρατικές δυνάμεις του χώρου της αστυνομίας- για την οποία ο Πάλμε θεωρείτο “persona non grata” και προσχεδιασμένο σχέδιο δολοφονίας του από πράκτορες του καθεστώτος του Απαρτχάιντ της Ν. Αφρικής, μέχρι και σενάρια που εμπλέκουν εμπόρους όπλων αλλά και την ίδια την κυβέρνηση των ΗΠΑ… Καμία ικανοποιητική απάντηση όμως μέχρι σήμερα στο ερώτημα «ποιος και γιατί σκότωσε τον Ούλοφ Πάλμε».

Το γεγονός της στυγνής δολοφονίας ενός ανθρώπου, από έναν «απλό» πολίτη μέχρι έναν πρωθυπουργό, είναι πραγματικά θλιβερό. Ακόμα πιο θλιβερό και συνάμα ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η δολοφονία του παραμένει μέχρι σήμερα ανεξιχνίαστη. Και δεν είναι τόσο το θέμα του «ποιος τον σκότωσε», μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε αυτός που όπλισε το χέρι του… Είναι το ότι έτσι δεν θα μάθουμε ποτέ αν ο Ούλοφ Πάλμε πέθανε εξαιτίας κάποιων «πράξεων» του ή, όπως φοβάμαι, εξαιτίας των «πιστεύω» του…

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°