Category Archives: ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Μη με ονειρευτείς Μη ρωτάς αν ζω..

6950

Έτσι ξαφνικά κάποια στιγμή στη ζωή σου έρχεται μια νεράιδα και σ’ αγγίζει με το ραβδί της. Ξαφνικά όλα αλλάζουν οι νύχτες σου αποκτούν χρώμα και τα όνειρα σου βάφονται με τα πιο έντονα και ανεξίτηλα χρώματα. Έτσι ξαφνικά μπήκες και εσύ στην ζωή μου, ήσουν στα όνειρα μου και έκανα μαζί σου ταξίδια μακρινά πάνω σε ένα ουράνιο τόξο που εμφανίστηκε έτσι ξαφνικά στην ψυχή μου μετά από καταιγίδα. Όμως το όνειρο που περπατήσαμε μαζί χάθηκε, ξεθώριασε σαν τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες που χαθήκανε και αυτές μες στα βάθη της ψυχής μας. Ήθελα να εξατμιστώ σαν δροσοσταλίδα στα φύλλα της ψυχής σου ήθελα να καταλάβεις τους ήχους της καρδιάς μου τις νύχτες που γεμίζει το φεγγάρι θα ήθελα να το βλέπω μέσα από τα δικά σου μάτια. Θέλω να ξέρεις πώς έτσι ξαφνικά θα έρχεσαι στο μυαλό μου, τις νύχτες που ο θεός θα στέλνει τα πιο μελαγχολικά του φεγγάρια στον ουρανό. Να ξέρεις πώς σ’ αγαπάω, αλλά όσα νιώθω για σένα είναι τόσο ονειρικά που δεν χωρούν στα μέτρα της μικρής μας πραγματικότητας. Γι’ αυτό πιστεύω πως θα σε βρω σε μια άλλη διάσταση, να με περιμένεις πάντα στο παράθυρο με θεα τα μάτια σου. Δεν είσαι δίπλα μου κι όμως υπάρχεις μέσα μου τριγυρνάς στο μυαλό μου. Σαν όνειρο μοιάζεις μακρινό και άπιαστο, εμφανίζεσαι μες στη μοναξιά μου και στην απέραντη σιωπή. Γίνεσαι ουράνιο τόξο και φωτίζεις τα όνειρα μου. Όπως το μισοφέγγαρο λαχταρά να γίνει πανσέληνος. Έτσι και εγώ κορίτσι μου λαχταρώ να σε φιλήσω να σ’ αγκαλιάσω… Να γίνω η φλόγα και να εμφανίζω τον δρόμο σου, να χρωματίσω το αόρατο πέπλο των ονείρων σου και να σου πω σιγανά και γλυκά το πόσο σ’ αγαπώ, το πόσο μου λείπεις… Σε χρειάζομαι όπως το τριαντάφυλλο το άρωμα του, όπως ο στοίχος τη μουσική, όπως εγώ το τραγούδι… Σε βλέπω και μέσα στα μάτια σου χάνομαι και ταξιδεύω σε ένα κόσμο εντελώς δικό μου που μόνο εγώ μπορώ να φανταστώ. Μου μιλάς και πιάνομαι από τα χείλη σου με την ελπίδα πως θα ακούσω κάτι να μου λένε κάτι γλυκό και ερωτικό. Μα αν μπορούσα να σε φιλήσω όλα αυτά θα γίνονταν ένα και τότε ο κόσμος θα χανόταν και τότε θα άγγιζα ένα όνειρο. Αλλά το ξέρω πως δεν πρόκειται να αγγίξω αυτό το όνειρο γιατί τα όνειρα δεν πιάνονται… Και τι δεν θα έδινα για να μπορούσα έστω για μια στιγμή να φτάσω κοντά σου με την μελωδία των ανέμων, το άρωμα του φεγγαριού, την λάμψη του ήλιου. Και τι δεν θα έδινα … να μπορούσα να αφουγκραστώ των ήχο των κυμάτων που ψυθυρίζουν σιγανά το όνομα σου. Και τι δεν θα έδινα … να κοιτάξω ψηλά στον ουρανό και να σε βρω στη γη δίπλα μου. Θα έδινα τα παντα… να μπορούσα να βρω γαλήνη για να ονειρευόμουν στα ατελείωτα ταξίδια του μυαλού μου.

εγραψε το πιτσιρικι



Πού πάει η τέχνη όταν πεθαίνει; Στα μουσεία.

2131113

«Οι κριτικοί που προφητεύουν την παρακμή του πολιτισμού φαίνεται πως συχνά υποθέτουν ότι ο πολιτισμός είναι κάτι εύθραυστο, που συντηρείται μόνο χάρη στην αφοσίωση διανοούμενων όπως οι ίδιοι, κι ότι πάντα κινδυνεύει να ποδοπατηθεί απ’ τις εκφυλισμένες μάζες.

Όμως τα βασικά στοιχεία του πολιτισμού επιβίωσαν και επιβιώνουν μόνο επειδή ανταποκρίνονται σε ανθρώπινες ανάγκες που ξεπερνούν τις διαφορές των τάξεων, των φυλών, των εθνοτήτων και των ιστορικών περιόδων.

Ο πολιτισμός δεν είναι θείο δώρο, αλλά ένα φυσικό υποπροϊόν της ανθρώπινης εξέλιξης.«

Έτσι τελειώνει ο John Carey την εισαγωγή στο βιβλίο του «Τα μεγάλα ρεπορτάζ».

Αυτό που γράφει μπορούμε να το καταλάβουμε καλύτερα αν σκεφτούμε όχι γενικά τον πολιτισμό, αλλά -ειδικά- πώς εξελίσσεται η μουσική.

Απ’ τις τέχνες αυτή είναι πιθανότατα η πιο άμεση, η πιο παγκόσμια, η πιο… λαϊκή. Σύμφωνα με το νευρόλογο Όλιβερ Σακς είναι κι αυτή με τη μεγαλύτερη επίδραση στον ανθρώπινο εγκέφαλο (δες παλιότερο κείμενο «Η μουσική είναι ζωή» http://sanejoker.info/2014/03/darwin-vs-james-brown2.html)

Πιθανότατα είναι η πρώτη τέχνη που έκανε ο άνθρωπος. Οι Αβορίγινες, που θεωρούνται εκείνοι με τον παλιότερο πολιτισμό, τραγουδούσαν την ιστορία τους, τραγουδούσαν τα όνειρα τους, τραγουδούσαν τους θεούς τους. Αυτοί είναι το παράδειγμα της πρωτογονικής σχέσης μουσικής και κοινωνίας.

Στη λεκάνη της Μεσογείου, όπου αναπτύχθηκαν οι πρώτες πόλεις, οι πρώτες αυτοκρατορίες, οι ιερείς κι οι άρχοντες προσπάθησαν να την ελέγξουν, να θέσουν τους δικούς τους κανόνες στον τρόπο που γίνεται η μουσική.

Όμως οι κανόνες υπάρχουν για ν’ ανατρέπονται, όχι για να τηρούνται. Κάθε είδος τέχνης που αποστειρώνεται σύμφωνα με τους κανόνες των ειδικών, παύει να είναι τέχνη, και γίνεται μουσειακό έκθεμα ή εξουσιαστικό εργαλείο.

Η παγιωμένη μουσική δεν αγγίζει τον κόσμο που αλλάζει. Γιατί, όπως γράφει ο Carey, δεν ανταποκρίνεται στις ανθρώπινες ανάγκες.

Ό,τι μένει ακίνητο είναι καταδικασμένο να πεθάνει. Ό,τι μένει απομονωμένο είναι καταδικασμένο να εκφυλιστεί. Ό,τι μένει στα χέρια των ειδικών είναι καταδικασμένο να ξεχαστεί.

Η μουσική διαρκώς εξελίσσεται, όπως ολόκληρος ο ανθρώπινος πολιτισμός. Κανείς κριτικός δεν μπορεί να καθορίσει τι θ’ αρέσει στους ανθρώπους. Η επιλογή γίνεται σχεδόν δαρβινικά. Νέα είδη, χιλιάδες τραγούδια, εμφανίζονται κάθε μέρα. Επιζούν μόνο αυτά που ταιριάζουν στο περιβάλλον -και ταυτόχρονα το διαμορφώνουν.

Η τυχαιότητα είναι τόσο σημαντική. Οι μαύροι σκλάβοι βρέθηκαν στην Αμερική, κουβαλώντας τους ρυθμούς της γενέτειρας, της μητέρας Αφρικής. Πάντρεψαν τη μνήμη με τα νέα όργανα που βρήκαν. Και γεννήθηκε -με ωδίνες- η σύγχρονη μουσική.(βλ. παλιότερο κείμενο «Η Αφρική γέννησε τη σύγχρονη μουσική» http://sanejoker.info/2015/06/black-people-and-music.html). Δεν την έφτιαξαν οι ειδικοί, οι γνώστες, οι μουσικολόγοι.

Το ίδιο έκαναν στην Ευρώπη οι τσιγγάνοι (βλ. Τζάνγκο Ρέινχαρτ, βλ. Βαλκάνια), το ίδιο οι πρόσφυγες στην Ελλάδα (βλ. ρεμπέτικο), το ίδιο κάνουν πάντα τα παιδιά των γκέτο σ’ όλο τον κόσμο.

Κάθε νέο είδος βρίσκεται αντιμέτωπο με τους παλιούς, τους ειδήμονες και με την καθεστηκυία τάξη. Ξεκινάει ανατρεπτικά, επαναστατικά, underground. To τάγκο ήταν του υπόκοσμου, η μπλουζ για τους μαύρους, το ροκ εν ρολ ξετσίπωτο, το flower-power κι η punk για τους ναρκομανείς, το hip hop των συμμοριών.

Πρώτα το αγαπάνε λίγοι, μετά ο κάθε εγώ-κι-εσύ, και μετά γίνεται κίνημα, γίνεται κύμα που είναι αδύνατον να το σταματήσεις. Τότε, μόλις φαίνεται ότι υπάρχει χρήμα σ’ αυτό, το αγκαλιάζουν οι εταιρείες. Απ’ τη στιγμή που εμπλέκονται αυτές φτάνει στο υπέρτατο σημείο δημοφιλίας (μανίας) και αναπόφευκτα ξεκινά η παρακμή του.

Πόσο ανατρεπτική μπορεί να είναι η τέχνη όταν γίνεται καθεστώς; Πόσο punk μπορεί να είναι ένας punk όταν αρέσει και στη βασίλισσα;

Για λίγο καιρό φαίνεται ότι ανακυκλώνονται τα ίδια είδη, η ίδια τέχνη, σε παραλλαγές. Ώσπου προκύπτει μια νέα ιδέα, κάτι τόσο πρωτοποριακό που η «γερουσία» το αντιλαμβάνεται ως κακοτεχνία. Ίσως γιατί συμπεριλαμβάνει κι έναν τρόπο ζωής (χορό-ντύσιμο-ομιλία) που δεν ταιριάζει με τα υφιστάμενα μοντέλα, τα επιτρεπτά.

Η ιστορία της τέχνης επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Οι κήνσορες πάντα αντιδρούν: Το καινούριο είδος δεν είναι τόσο μεγαλειώδες όσο η μουσική του Μπετόβεν, δεν είναι τόσο αρμονικό όσο τ’ ακκόρντα των Beatles, τόσο μεγαλοφυές όσο η τζαζ του Charlie Parker, τόσο άμεσο όσο η πανκ των Sex Pistols, τόσο ρυθμικό όσο η σάσλα του Τίτο Πουέντε, τόσο χορευτικό όσο η funk του James Brown, τόσο ποιητικό όσο οι στίχοι του Cohen, τόσο «κάτι» όσο η μουσική του «τάδε» που προηγήθηκε -και υμνήθηκε.

Οι ειδήμονες προσπαθούν να καταλάβουν τι είναι αυτό που αρέσει στον κόσμο. Ο κόσμος δεν προσπαθεί να καταλάβει. Αν του αρέσει κάτι το απολαμβάνει και το αναπαράγει.

Έτσι εξελίσσεται η μουσική, έτσι εξελίσσεται η τέχνη, έτσι εξελίσσεται ο πολιτισμός. Απ’ τη βάση, από εμάς.

Συνήθως είναι τα πιο νεαρά άτομα που προχωράνε τον κόσμο. Γιατί αυτά είναι πιο δεκτικά σε νέες εμπειρίες, ενώ οι γεροντότεροι πάντα θυμούνται τις παλιές καλές εποχές με νοσταλγία, τότε που το γρασίδι ήταν πιο πράσινο, τότε που οι άνθρωποι ερωτεύονταν, τότε που έκαναν πάρτι και διασκέδαζαν. Τότε που άκουγαν καλές μουσικές.

Η μουσική είναι πολιτισμός. Κι ο κάθε πολιτισμός, όπως έγραφε ο Λεβιστρός, είναι καλός όταν εξυπηρετεί τις ανάγκες της κάθε κοινωνίας.

Ο Carey το διατυπώνει διαφορετικά: «Τα βασικά στοιχεία του πολιτισμού επιβίωσαν και επιβιώνουν μόνο επειδή ανταποκρίνονται σε ανθρώπινες ανάγκες.»

Το βέβαιο είναι ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς πολιτισμό, χωρίς τέχνη, χωρίς μουσική. Είναι ανθρώπινο ιδίωμα η τέχνη, κι η μουσική ίσως είναι το πιο ανθρώπινο.

ΥΓ: Ποια είναι η καλύτερη μουσική, ποια είναι η καλύτερη τέχνη;
Σ’ αυτή την ερώτηση είχε απαντήσει ο Miles Davis.
«Ποιο πιστεύεις ότι είναι το καλύτερο σου κομμάτι;» τον ρώτησε ένας δημοσιογράφος.
«Αυτό που γράφω τώρα», απάντησε ο τζαζίστας, χωρίς να σκεφτεί.

Ποια είναι η καλύτερη μουσική, η καλύτερη τέχνη;
Αυτή που γράφεται τώρα.



πηγη

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ-ΣΟΚ.. H AΠΟΚΡΥΦΗ ΣΧΕΣΗ του Τσακαλώτου με τον ΑΡΙΘΜΟ 23

TSAKALOTOS20160118160509__mg_2198_sooc1453129156-1024x683

ΣΟΚ και ΔΕΟΣ προκαλεί η αποκάλυψη της απόκρυφης σχέσης του υπουργού Οικονομικών Τσακαλώτου με τον αριθμό 23. Την αποκάλυψη κάνει ο φοβερός ΒΗΜΑτοδότης και παρότι όποιος παρατηρεί τον Τσακαλώτο είναι σχεδόν βέβαιος ότι κάτι δεν πάει καλά με το παληκάρι, η αποκάλυψη όμως της απόκρυφης σχέσης με τον αριθμό 23 δίνει άλλη-σχεδόν μεταφυσική διάσταση-στην υπόθεση:

Δεν ξέρω εάν ο Ευκλείδης Τσακαλώτος (φωτογραφία) μείνει στην ιστορία ως καλός υπουργός Οικονομικών (δεν θα στοιχημάτιζα σε αυτό), αλλά σίγουρα θα μείνει στην ιστορία ως δεινός… επιστολογράφος. Να σας θυμίσω πως η καριέρα τους ως «κυβερνητικού επιστολογράφου» ξεκίνησε στις 23 Ιουλίου του 2015, όταν είχε στείλει στην Κριστίν Λαγκάρντ την περίφημη επιστολή-αίτημα με την οποία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αιτούνταν μιας νέας δανειακής διευκόλυνσης από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Εκείνη η επιστολή ουσιαστικά συνεπαγόταν την «παράδοση» του ΣΥΡΙΖΑ μετά την πολύμηνη μάχη χαρακωμάτων με στρατηγό τον ταλαντούχο Γιάνη Βαρουφάκη…
Εξίσου σημαντική είναι η απολογητική επιστολή Τσακαλώτου μετά τη μονομερή απόφαση της κυβέρνησης για τη χορήγηση της 13ης σύνταξης. Αυτή εστάλη στις 23 Δεκεμβρίου του 2016 (προσοχή στην ημερομηνία… 23) και ξεκαθάριζε πως οι ελληνικές αρχές όχι μόνον παραμένουν απολύτως δεσμευμένες στην εκτέλεση της συμφωνημένης δημοσιονομικής πορείας, αλλά και ότι θα ενεργοποιήσουν τον έκτακτο δημοσιονομικό μηχανισμό (contingency fiscal mechanism), δηλαδή τον «κόφτη», σε περίπτωση που τα στοιχεία τα οποία θα επικυρώσει η Eurostat δείξουν πως οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν έχουν επιτευχθεί.
Προτού καλά-καλά περάσει ένας μήνας από αυτή την επιστολή ο κ. Τσακαλώτος ετοιμάζει, όπως με πληροφορούν συνεργάτες του, μια νέα επιστολή «θέσεων, προθέσεων και διαθέσεων» η οποία θα περιγράφει το «πακέτο εγγυήσεων» που είναι διατεθειμένη να περάσει η κυβέρνηση από τη Βουλή ώστε να κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση. Και η επέκταση του «κόφτη» τουλάχιστον έως το 2021 και η μείωση του αφορολογήτου και οι περικοπές συντάξεων εκτιμάται πως περιλαμβάνονται στις εγγυήσεις αυτές. Δεν ξέρω εάν ο υπουργός θα ζητήσει ως αντάλλαγμα την προκαταβολική περιγραφή της μεσοπρόθεσμης μείωσης του χρέους, αλλά η έως τώρα εμπειρία έχει δείξει ότι η κυβέρνηση στις συζητήσεις με τους θεσμούς είναι εκείνη που δίνει και όχι εκείνη που παίρνει.
Ας κάνω με την ευκαιρία αυτή δύο παρατηρήσεις: Κατά πρώτον, δεδομένου ότι η τρίτη αυτή επιστολή θα σταλεί τη Δευτέρα 23 Ιανουαρίου στους θεσμούς, δεν μπορώ παρά να εξαγάγω το συμπέρασμα πως ο Ευκλείδης έχει ένα κόλλημα με το συγκεκριμένο νούμερο, το 23 (ίσως να είναι θαυμαστής του Μάικλ Τζόρνταν, ο οποίος είχε τη φανέλα με το 23 στους Σικάγο Μπουλς). Κατά δεύτερον, για το φιλολογικό μέρος του πράγματος θα συνιστούσα στον κ. Τσακαλώτο να διαβάσει τις επιστολές του Οδυσσέα Ανδρούτσου για να δει πώς γράφει κάποιος που σκέπτεται ελληνικά και διαπνέεται από εθνικό αίσθημα. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η επιστολή του Ανδρούτσου προς τον Υψηλάντη, από την οποία έχω ξεχωρίσει αυτό το απόσπασμα: «…Πρέπει λοιπόν να λείψουν από το γένος μας τα κρυφά, και σαν αληθινοί πατριώται να κηρύττωμεν την αλήθειαν εις όλους χωρίς κανένα φόβον. Εκείνοι όμως όπου λυσσιάζουν διά αξιώματα ας γράφουν διπλωματικά, ας λέγουν κρυφά και ας προσπαθή να γελά ο ένας τον άλλον. Αυτοί είναι σαν πανούκλα εις την Ελλάδα και πρέπει ο λαός να χωρισθή απ’ αυτούς και να τους κάμη κουτουμάτζια διά να μη μολευθούμεν όλοι μας και χαθούμεν»… Τώρα, θα μου πείτε τι κοινό έχουν ο Τσακαλώτος και ο Ανδρούτσος. Τις επιστολές, σας απαντώ. Τα γραπτά όλων μένουν και καθίστανται ιστορικό τεκμήριο.



πηγη