Category Archives: Το blog μου

Απόψε η ζωή σου θα κοιμηθεί κάτω από τον ουρανό

49430459

Τρέξε, τρέξε να προλάβεις τη ζωή σου που στρίβει στην γωνία και σου ρίχνει ένα χαμογελάκι μικρό και πονηρό. Θα τρέχει πάντα πιο γρήγορα από εσένα και εσύ θα καθυστερείς στην βιτρίνα με το ιλουστρασιόν φορεματάκι και κοστουμάκι του οίκου που διαφημίζεται στα περιοδικά. Κι ενώ εκείνη θα ανεβαίνει στο λόφο για να προλάβει την δύση του ήλιου εσύ θα χαζολογογείς με τον ηλίθιο συνάδελφο από την δουλειά σε ένα από εκείνα τα μίζερα γυαλιστερά καφέ της πλατείας. Ο ήλιος θα δύσει για άλλη μία φορά και εσύ θα έχεις χάσει ακόμη μία φορά την ανάσταση της νύχτας.
Η ζωή τρέχει τώρα προς την θάλασσα και εσύ τρέχεις από πίσω μήπως και την προλάβεις αλλά πάλι καθυστερείς στο φανάρι αυτή την φορά, γιατί αποφάσισες να την κυνηγήσεις σήμερα με το τελευταίο μοντέλο αυτοκίνητο σου, το οποίο όμως δεν είναι κατασκευασμένο να πηδάει πάνω από θάμνους και να σκαρφαλώνει σε τοίχους. Η ζωή κάνει την βουτιά στην θάλασσα αλλά εσύ πάλι δεν πρόλαβες να απολαύσεις το κορμί της γυμνό να βουτά στο γαλάζιο γιατί έψαχνες για πάρκινγκ.
Χαίρεται τον ξυπόλυτο χορό της τώρα πάνω στο χορτάρι και καθυστερεί όσο μπορεί για να την προλάβεις, να χαρείς ένα χορό μαζί της αλλά, που να πάρει ο διάολος, αυτή την φορά είχες αναπάντεχο ραντεβού με το αφεντικό που ίσως σου δώσει εκείνη την πολυπόθητη προαγωγή. Την προαγωγή την πήρες, αλλά τον χορό τον έχασες και τώρα κάτσε «χόρευε» δύο ώρες παραπάνω στην δουλειά ως προϊστάμενος τμήματος.
Τρέξε γρήγορα γιατί τώρα θα μαζέψει αγριοφράουλες και θα τις φάει με την χούφτα της. Έχεις φάει ποτέ αγριοφράουλες μαζεμένες με την πρωινή πάχνη; Το σκέφτεσαι αλλά προτιμάς το καφέ από την super καφετιέρα του espresso που μόλις απέκτησες και τα κρουασάν από το super ζαχαροπλαστείο που κοστίζουν μόνο 15 Ευρώ το τεμάχιο. Και ενώ η ζωή σου έχει βάψει το μουτράκι της κόκκινο από το άγριο φρούτο εσύ παλεύεις με τα κλειδιά, το κινητό, το παλτό, τον χαρτοφύλακα, τα τσιγάρα και το λάπτοπ να μπεις στο ασανσέρ.
Έχει πάρει το καλάμι ψαρέματος και ετοιμάζεται για το ποτάμι. Φοράει ένα ψάθινο καπέλο και ένα μακό μπλουζάκι . Κρατάει στο χέρι ένα τρανζίστορ σαν αυτό που έφερε κάποτε ο πατέρας σου από την Γερμανία. Θα ψαρέψει πέστροφες σήμερα και εσύ τρέχεις να την προλάβεις. Την ώρα που προσπαθείς να φορέσεις το παλιό σου τζιν και να τρέξεις πίσω της, το τηλέφωνο χτυπά για δείπνο στην πιο κυριλέ ψαροταβέρνα της πόλης. Δεν το χάνεις αυτό….για τίποτε. Ηθοποιοί, επιχειρηματίες, μοντέλα, όλοι θα είναι εκεί και εσύ ανάμεσα. Την ώρα που η ζωή σου αρχίζει να ψήνει τις πέστροφες στην όχθη του ποταμού εσύ γυρίζεις σπίτι με το αίσθημα του κενού στο στομάχι, αν και έχεις φάει έναν αστακό, ένα κιλό γαρίδες και όλες τις καβουροσαλάτες.
Απόψε η ζωή σου θα κοιμηθεί κάτω από τον ουρανό. Θα μετρήσει 3878 αστέρια και θα αφήσει το χορτάρι να της γαργαλάει το αφτί όλη τη νύχτα. Θα έχει στα πόδια τον αδέσποτο σκύλο, που πάντα ήθελες να αποκτήσεις και θα στο όνειρό της θα σε βλέπει να κοιμάσαι δίπλα της. Είναι άσκοπο να την κυνηγάς πια. Είσαι πλέον πολύ μεγάλος για κοριτσόπουλα.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









Θέλω να ζήσω

wpid-7227.jpg

«Θέλω να ζήσω». Φώναξε το και τέντωσε όσο αντέχεις τις φωνητικές σου χορδές. Φώναξε το με όλη τη δύναμη της ψυχής σου. Φώναξε το τόσο δυνατά μέχρι να ακούσεις τον εαυτό σου. Μετά χώσ” το βαθιά μέσα στο κεφάλι σου και κάν’ το.
Ζήσε. Άνθρωπος δεν είσαι; Τι άλλο έχεις να κάνεις; Γι’ αυτό δημιουργήθηκες. Θες από κάτι που ονομάζεις Θεό, θες από κάτι που ονομάζεις επιστήμη, θες από κάτι που ονομάζεις φύση; Ότι και να είναι, τι σε νοιάζει; Τώρα εσύ τα δημιουργείς όλα.

Χωρίς εσένα, εμένα, τον δίπλα, τίποτα δε θα υπάρχει πια.
Ζήσε ρε, δημιούργησε. Αξιοποίησε το πιο όμορφο δώρο που σου χάρισαν, τη ζωή. Ποιος στο χάρισε δεν έχει σημασία, πες ένα ευχαριστώ γεμάτο ευγνωμοσύνη στον αέρα και συνέχισε. Ζωγράφισε ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη σου και βάψε με χρώματα όλο τον κόσμο. Μικρός είναι ρε, μπορείς. Δικός σου είναι όλος. Σε μας ανήκει, σε όλους μας.
Ποιος κάνει κουμάντο; Κανείς. Αν δεν αφήσεις εσύ κανείς δεν μπορεί να σε εξουσιάσει. Είσαι το πιο έξυπνο πλάσμα, γεμάτο έντονα συναισθήματα, γεμάτο ενέργεια. Με χέρια ικανά να αλλάξουν οτιδήποτε και πόδια τόσο γρήγορα που σε βοηθούν να φύγεις μακριά από οτιδήποτε σε κάνει δυστυχισμένο. Όλα τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες γιατί φοβάσαι.
Δε μπορώ όμως ακόμα να καταλάβω τι είναι αυτό που σε φοβίζει. Η ζωή; Αφού είναι δική σου. Μήπως φοβάσαι τον εαυτό σου τελικά; Αλλά γιατί; Δεν αγαπάς αυτό που είσαι; Θα έπρεπε, γιατί είσαι μοναδικός. Δεν υπάρχει κανείς άλλος σαν εσένα και δεν υπάρχει τίποτα πιο συναρπαστικό από το να καταλάβεις τη σημασία αυτού. Είσαι ένας, ένας σε όλο τον κόσμο. Αν μου πεις ότι δεν σε ενθουσιάζει αυτό, θα ήταν ψέματα.
Δεν αντέχω να σε βλέπω λοιπόν να συμβιβάζεσαι. Γιατί δε σου αξίζει, ούτε σε σένα ούτε σε κανέναν. Μα δεν καταλαβαίνω τον λόγο να συμβιβαστείς, εσύ είσαι η δύναμη, εσύ είσαι η ελευθερία εσύ ορίζεις την ζωή, εσύ μόνος σου. Τι θα μπορούσε να σε μπερδέψει τόσο πολύ λοιπόν ώστε να καταλήξεις να πιστεύεις ότι δεν είσαι αρκετά δυνατός; Ποιος θα μπορούσε να σε κάνει να φοβάσαι τον εαυτό σου;
Λες ότι είσαι ενάντια στην εξουσία αλλά πως είναι δυνατόν αυτό όταν εκτελείς βήμα-βήμα όλα τα προσχεδιασμένα σχέδια που κάποιος άλλος έφτιαξε για σένα; Κατέστρεψε τα όλα. Γίνε κάτι που θα φοβούνται αυτοί, γίνε κάτι που δε μπορεί να πιαστεί σε δίχτυ, γίνε ιδέα. Εκπλήρωσε το νόημα της ζωής. Και αν με ρωτήσεις ποιο είναι αυτό θα σου πω δε ξέρω. Ξέρω μόνο ότι υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται τον θάνατο, ξέρω ότι δε θέλουν να πεθάνουν γιατί μετανιώνουν για τη ζωή τους ή φεύγουν δυστυχισμένοι αποχαιρετώντας την. Όμως η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν ελπίδες, όνειρα, πράγματα που δε πιάνονται και πράγματα που δεν εξουσιάζει κανένας. Πράγματα που δε μπορείς να ελέγξεις ούτε καν εσύ ο ίδιος. Πράγματα που γεννιούνται μέρα με τη μέρα και κάθε μέρα προσπαθείς να φτάσεις ακόμα πιο μακριά. Που θα καταλήξεις δεν γνωρίζω, ούτε συντεταγμένες ξέρω να σου πω. Αλλά ξέρω μόνο ένα πράγμα. Ότι αυτό είναι το δικό μου νόημα.
Ίσως εκεί που φτάσεις δε θα σου αρέσει και δε θα φαντάζει κάποια ουσία στα μάτια σου αλλά το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να συνεχίσεις να προχωράς. Και πίστεψε με όταν έρθει εκείνη η στιγμή, που έρχεται για όλους, εκείνου του θανάτου, δε θα έχεις να φοβηθείς τίποτα. Γιατί θα είσαι σίγουρος για ένα πράγμα, για το ότι έζησες.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









το δικό μου τριαντάφυλλο μύριζε έρωτα…

6554

Σε έναν κήπο με τριαντάφυλλα, ο μέσος άνθρωπος θα σταθεί και θα θαυμάσει τα πιο ωραία, τα πιο μεγάλα, αυτά με τα περισσότερα πέταλα και στη συνέχεια θα πλησιάσει και θα κόψει αυτό που τον ευχαριστεί περισσότερο οπτικά χαρίζοντας έτσι στον εαυτό του κάποιες προσωρινές στιγμές χαράς και ενθουσιασμού, παρουσιάζοντάς το ως, το τριαντάφυλλο «του».

Σε έναν τέτοιο κήπο, βρήκα και “γω ένα.
Μόνο, που το δικό μου δεν έμοιαζε με τα άλλα.
Είχε περισσότερα αγκάθια παρά πέταλα και όλοι απέφευγαν να το αγγίξουν για να μην πληγωθούν.
“Ισως και να ήταν αυτό που με έκανε να το ξεχωρίσω ανάμεσα στα υπόλοιπα.

Δεν το έκοψα, βλέπετε δεν ήθελα να μου μαραθεί γρήγορα!
Το μόνο που έκανα ήταν να το επισκέπτομαι, να το θαυμάζω και να χαϊδεύω τα αγκάθια του, που μου ξέσκιζαν την σάρκα χωρις να διαμαρτύρομαι ή να παραπονιέμαι, καθώς ήξερα τις
συνέπειες πριν το πλησιάσω.

Πέρασε αρκετός καιρός έτσι, μέχρι που μια μερα το τριαντάφυλλό «μου» δεν ήταν πια εκεί. Όποτε βλέπω τριαντάφυλλα, ελπίζω κάπου μέσα σε ολα αυτά να ξαναβρώ το δικό μου.

Αλλά τι λέω;
Το δικό μου ήταν μοναδικό.
Γιατί το δικό μου τριαντάφυλλο μύριζε έρωτα…

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°