Category Archives: Το blog μου

Η μικρή μου Αντιγόνη

atcapture1486260717

Καθόταν στο μαρμάρινο σκαλάκι, πάνω σε ένα τριμμένο μαξιλαράκι με τα πόδια αγκαλιά και το πρόσωπο ακουμπισμένο στα γόνατα. Γύρω στα δέκα τα χρόνια της.
Οι ώρες που επέλεγε ήταν μεσημεριανές τότε που δεν υπήρχε κίνηση στο σοκάκι. Και εκεί έβλεπε τα σπίτια με τα κεραμίδια και αγαπούσε αυτή την εικόνα.Ο κόσμος της εκεί…
Οι άνθρωποι του εκεί…Και ήθελε μεγαλώνοντας να γράψει ένα βιβλίο
για αυτούς που μέσα στις διαφορετικότητες τους τους παρατηρούσε γιατί τους αγαπούσε…
Ένα γλειφιτζούρι κόκκινο σε σχήμα κόκορα συντροφιά. Υπάκουη αλλά όχι υποταγμένη, είχε την δική της άποψη που την κρατούσε δική της. Ένα παιδί πώς να αντισταθεί στις διαφορετικές γνώμες; Είχε χωθεί σε όλα τα γειτονικά σπίτια, μια και οι πόρτες δεν ήταν κλειστές. Παρέα με τα παιδιά έπαιζε βόλους, κουτσό, τα μήλα, κλέφτες και αστυνόμους….Αγαπούσε τον Σίμο τον μεθυσμένο τσαγκάρη που σόλιαζε τα τρύπια παπούτσια. Τον γανωτή που μέσα στο ζεστό υγρό από μολύβι βουτούσε τα μαχαιροπήρουνα να στραφτοκοπάνε και τις φαινόταν μαγικό.Το γαιδουράκι που έσερνε τα ζαρβατικά και τα φρούτα που η μυρωδιά τους ήταν αληθινή. Το φούρναρη που έψηνε τα φαγητά και στο μεγάλο πάγκο του κάθε μέρα γεμάτο με τα ταψιά, που έγραφε με κιμωλία τα ονόματα…
Στους συχνούς καυγάδες παρούσα! Τα μαλλιοτραβήγματα των γυναικών το καλύτερο της. Και η μάνα να την τραβά από τα μανίκια. «Θα με σκάσει αυτό το παιδί με την περιέργεια του»
Σαν γινόταν φασαρία με ένοχους τα πιτσιρίκια ήξεραν όλοι ποιος είχε παρακινήσει την σκανταλιά!
Σκασίλα της! Είπαμε είχε τη δική της ρότα….Μιλούσε στα ροδομάγουλα αγγελάκια που μάζευε…Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα…Το αφιερώνω στην μικρή Αντιγόνη και σε όσα είδε από το μπαλκόνι της δικής της ψυχής. Χωρίς ποτέ να την νοιάξει το κοίταγμα των άλλων….

εγραψε το πιτσιρικι

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









Άνθρωπε, όλα ξεκινούν από σένα. Μη θεατρινίζεις και μη ψεύδεσαι

7320

Αγανάκτηση.
Την έχεις νιώσει;
Μπορείς να την περιγράψεις με τρεις, τέσσερις ή πέντε λέξεις;
Μπορείς να την αισθανθείς; Ατόφια, αδυσώπητη, μαύρη φωτιά που θερίζει.

Μπορείς να κατακτήσεις θεμελιώδη δικαιώματα; Όπως για παράδειγμα η ελευθερία. Μη γελάς, δεν είναι αστείο. Κοίτα γύρω σου και δες πόσο εύκολα στερούνται οι άνθρωποι ζωές.
Έχεις εκφράσει αγανάκτηση ποτέ; Απέναντι σε δρόμους που κλείνουν, σε σπίτια που γκρεμίζονται, σε ανθρώπους που καίγονται; Απέναντι στην αδικία, στην υστερία, στην αμαρτία, στο θάνατο;

Έχεις παλέψει ποτέ για να καταλαγιάσεις αυτό το πνεύμα μέσα σου που καίγεται για δικαιοσύνη και σωτηρία; Σωτηρία για τον κόσμο, την ανθρωπότητα. Έννοιες χιλιοειπωμένες στις μέρες μας, χιλιοπατημένες, φτυμένες με αίμα και παρατημένες στις πιο φτωχές φαβέλες του σπιτιού, της γειτονιάς, την χώρας μας.

Άνθρωπε, φοβάσαι να αγανακτήσεις, να τρελαθείς και να παλέψεις γιατί φοβάσαι την ειρήνη, αυτή που ακολουθεί πάντα έναν άγριο πόλεμο και σε αναγκάζει να σφίξεις το χέρι του εχθρού.

Άνθρωπε, όλα ξεκινούν από σένα. Μη θεατρινίζεις και μη ψεύδεσαι ότι δε στο είπανε ποτέ. Άνθρωπε, δεν άκουσες, έφυγες, συμβιβάστηκες, νομίζεις πως αγανάκτησες αλλά πάνω στην κορύφωση της αγανάκτησής σου, άπλωσες τις πατουσάρες σου στο τραπεζάκι και χαμήλωσες την τηλεόραση για να αποφύγεις τον θόρυβο που κάνει ο κόσμος. Ενοχλήθηκες. Και τελικά άλλαξες κανάλι.

Γιατί αυτή είναι η ζωή σου άνθρωπε, ένα κατευθυνόμενο κανάλι στην τηλεόραση δίχως καλώδια.
Αναρωτήσου αν αναφέρομαι σε σένα. Αν δεν αναρωτηθείς, θα το χάσεις το παιχνίδι. Δε θ” αγανακτήσεις και θα συνεχίσεις να περνάς τις μέρες σου αλλάζοντας κανάλια και ρωτώντας γιατί…

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









Δυο μάτια θάλασσες

7321

-Τα μάτια των ανθρώπων είναι η ψυχή τους…
-Και στα δικά μου τα μάτια; Στα μάτια μου τι βλέπεις;
-Δυο θάλασσες. Στη μέση ένας βράχος. Ταλαιπωρημένος πολύ από τα κύματα… Πάνω του στέκομαι να ξαποστάσω όταν λιγοψυχώ. Να ξεκουράζει την κουρασμένη μου φιγούρα όταν αγανακτά από τον κόσμο.

Ένας ήλιος φωτεινός, η λάμψη τους. Μου θυμίζει τα χρόνια μου τα παιδικά. Άσε με σ” αυτές τις θάλασσες να τα ξαναζήσω.
Δυο θάλασες. Άσε με να τις ταξιδέψω. Να ταξιδέψω τι ζωή μου σε δυο μάτια θάλασσες και στεριά ας μη συναντήσω ποτέ. Αμέτρητες οι θάλασσσες του κόσμου… Τυχερή… Τις φυλάκισα σε δυο μάτια.

Μη κλαις. Θα στερέψουν. Τι θα γίνει αν στερέψουν; Μα τι λέω, οι θάλασσες δεν αδειάζουν… Οι θάλασσες με τη βροχή γεμίζουν.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°