Category Archives: Το blog μου

Μη με ονειρευτείς Μη ρωτάς αν ζω..

6950

Έτσι ξαφνικά κάποια στιγμή στη ζωή σου έρχεται μια νεράιδα και σ’ αγγίζει με το ραβδί της. Ξαφνικά όλα αλλάζουν οι νύχτες σου αποκτούν χρώμα και τα όνειρα σου βάφονται με τα πιο έντονα και ανεξίτηλα χρώματα. Έτσι ξαφνικά μπήκες και εσύ στην ζωή μου, ήσουν στα όνειρα μου και έκανα μαζί σου ταξίδια μακρινά πάνω σε ένα ουράνιο τόξο που εμφανίστηκε έτσι ξαφνικά στην ψυχή μου μετά από καταιγίδα. Όμως το όνειρο που περπατήσαμε μαζί χάθηκε, ξεθώριασε σαν τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες που χαθήκανε και αυτές μες στα βάθη της ψυχής μας. Ήθελα να εξατμιστώ σαν δροσοσταλίδα στα φύλλα της ψυχής σου ήθελα να καταλάβεις τους ήχους της καρδιάς μου τις νύχτες που γεμίζει το φεγγάρι θα ήθελα να το βλέπω μέσα από τα δικά σου μάτια. Θέλω να ξέρεις πώς έτσι ξαφνικά θα έρχεσαι στο μυαλό μου, τις νύχτες που ο θεός θα στέλνει τα πιο μελαγχολικά του φεγγάρια στον ουρανό. Να ξέρεις πώς σ’ αγαπάω, αλλά όσα νιώθω για σένα είναι τόσο ονειρικά που δεν χωρούν στα μέτρα της μικρής μας πραγματικότητας. Γι’ αυτό πιστεύω πως θα σε βρω σε μια άλλη διάσταση, να με περιμένεις πάντα στο παράθυρο με θεα τα μάτια σου. Δεν είσαι δίπλα μου κι όμως υπάρχεις μέσα μου τριγυρνάς στο μυαλό μου. Σαν όνειρο μοιάζεις μακρινό και άπιαστο, εμφανίζεσαι μες στη μοναξιά μου και στην απέραντη σιωπή. Γίνεσαι ουράνιο τόξο και φωτίζεις τα όνειρα μου. Όπως το μισοφέγγαρο λαχταρά να γίνει πανσέληνος. Έτσι και εγώ κορίτσι μου λαχταρώ να σε φιλήσω να σ’ αγκαλιάσω… Να γίνω η φλόγα και να εμφανίζω τον δρόμο σου, να χρωματίσω το αόρατο πέπλο των ονείρων σου και να σου πω σιγανά και γλυκά το πόσο σ’ αγαπώ, το πόσο μου λείπεις… Σε χρειάζομαι όπως το τριαντάφυλλο το άρωμα του, όπως ο στοίχος τη μουσική, όπως εγώ το τραγούδι… Σε βλέπω και μέσα στα μάτια σου χάνομαι και ταξιδεύω σε ένα κόσμο εντελώς δικό μου που μόνο εγώ μπορώ να φανταστώ. Μου μιλάς και πιάνομαι από τα χείλη σου με την ελπίδα πως θα ακούσω κάτι να μου λένε κάτι γλυκό και ερωτικό. Μα αν μπορούσα να σε φιλήσω όλα αυτά θα γίνονταν ένα και τότε ο κόσμος θα χανόταν και τότε θα άγγιζα ένα όνειρο. Αλλά το ξέρω πως δεν πρόκειται να αγγίξω αυτό το όνειρο γιατί τα όνειρα δεν πιάνονται… Και τι δεν θα έδινα για να μπορούσα έστω για μια στιγμή να φτάσω κοντά σου με την μελωδία των ανέμων, το άρωμα του φεγγαριού, την λάμψη του ήλιου. Και τι δεν θα έδινα … να μπορούσα να αφουγκραστώ των ήχο των κυμάτων που ψυθυρίζουν σιγανά το όνομα σου. Και τι δεν θα έδινα … να κοιτάξω ψηλά στον ουρανό και να σε βρω στη γη δίπλα μου. Θα έδινα τα παντα… να μπορούσα να βρω γαλήνη για να ονειρευόμουν στα ατελείωτα ταξίδια του μυαλού μου.

εγραψε το πιτσιρικι



Πόση δημοκρατία σας αξίζει ρε;

wpid-wp-1484989192545.jpeg

Πριν λίγες μέρες, στις 17 Ιανουαρίου, στην τηλεοπτική εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου συνέβη κάτι αξιοσημείωτο. Η ίδια, έπειτα από τα γεγονότα στο σχολείο του Περάματος κατά τα οποία ένας τεράστιος καυγάς ξέσπασε από χρυσαυγίτες και λοιπούς με καθόλου δημοκρατικούς διαλόγους και άλλα συναφή μέσα γιατί αποφασίστηκε πρόσφυγες να «μαθαίνουν δίπλα στα ελληνόπουλα» (που ακούστηκε, ωϊμέ!), με συνοπτικές διαδικασίες έκλεισε στα μούτρα, κοινώς, το τηλέφωνο ενός χρυσαυγίτη αυτοαποκαλούμενου ως γονέα κάποιου μαθητή.
Τι όνειδος, τι ντροπή, πως τόλμησε! Το συγκεκριμένο τηλεοπτικό συμβάν ξεσήκωσε έναν κυκλώνα αντιδράσεων με πολλά κοσμητικά επίθετα για την εν λόγω παρουσιάστρια και πολλές αμφιλεγόμενες αντιδράσεις για τη «μη δημοκρατική κίνηση της» να του πει «Άντε γεια» και να του κλείσει το τηλέφωνο on air.

Ανεξάρτητα από το ποια είναι η σχέση μας με την τηλεόραση και το πόσο συμπαθεί ο καθένας την Στεφανίδου, το ερώτημα είναι κατά πόσο αξίζει στο φασισμό μία θέση μέσα στη δημοκρατία; Κατά πόσο έχουν το δικαίωμα αυτοί οι άνθρωποι που ακόμα δεν λογοδότησαν στη δικαιοσύνη για την εγκληματική τους πράξη να πλακώσουν στο ξύλο θεούς και δαίμονες (και για τόσες άλλες) ακόμα και να κατηγορούνται για δολοφονίες ανθρώπων, να μιλήσουν ανοιχτά και δημόσια στην τηλεόραση που εκείνη τη στιγμή παρακολουθεί ένα παιδί, ένας έφηβος, ένας αγανακτισμένος πολίτης;
Σε ποιο βαθμό θα πρέπει να τους επιτραπεί να μιλάνε ελεύθερα χωρίς πρώτα να έχει αποφασιστεί αν είναι εγκληματίες ή όχι; Και πόσο δημοκρατικό είναι τελικά να ακούν οι πολίτες μέσω της τηλεόρασης, χωρίς να μπορούν να απαντήσουν και να αντισταθούν πολλές φορές, την όποια προπαγάνδα που σκαρφίζεται ο κάθε τηλεοπτικός ομιλητής;

Είπανε ότι η παρουσιάστρια συμπεριφέρθηκε και εκείνη φασιστικά αφαιρώντας το δικαίωμα λόγου από τον συγκεκριμένο άνθρωπο, πράγμα ωστόσο που δε συνέβη για πρώτη φορά στην τηλεοπτική ιστορία και, μη γελιέστε η τηλεόραση δεν ήταν και ποτέ δα δημοκρατική…
Στη συγκεκριμένη περίπτωση ωστόσο, και επειδή αναφερόμαστε σε ένα τόσο ακραίο κόμμα, θαρρώ πως η αντίδραση αυτή ήταν η περισσότερο δημοκρατική που τους πρέπει και δεν νομίζω πως χωράει εδώ οποιαδήποτε κατακραυγή περί λογοκρισίας!
«Μην ξεχνάτε ότι όλα όσα έκανε ο Χίτλερ στη Γερμανία ήταν σύμφωνα με το νόμο…»(Martin Luther King) και είναι τόσο κρίμα να επιτρέπουμε στην απειλή του φασισμού να νομιμοποιείται, να τον αφήνουμε να περνάει για έναν καφέ!

Επειδή όμως δε χρειάζεται να αναφερθούμε στην ιστορία για να θίξουμε το προκείμενο εγώ απλά αναρωτιέμαι. Πόση δημοκρατία σας αξίζει όταν χτυπάτε θανάσιμα μετανάστες που ψάχνουν στα σκουπίδια για να φάνε, όταν εμποδίζετε θεμελιώδη δικαιώματα των παιδιών γιατί είναι προσφυγόπουλα, είναι Σύριοι, είναι Ιρακινοί κι όχι Έλληνες, όταν σκοτώνετε απροκάλυπτα οτιδήποτε σας εναντιωθεί, όταν ο λόγος σας είναι βία και η σκέψη σας ολόκληρη μίσος; Πόση δημοκρατία σας αξίζει όταν μόνοι σας, εσείς οι ίδιοι, την καταργείτε; Πόση ρε;



Πάρε μαζί σου φίλους

6945

Είναι στ΄ αλήθεια σκληρό το αντάμωμα με το μέσα μας. Θέλει υπομονή να σταθείς εμπρός του και να μη το βάλεις στα πόδια. Να αναμετρηθείς με το βάθος του και τις προκλήσεις που σου φέρνει στο διάβα σου. Κάποιοι αρχέγονοι φόβοι στέκουν εκεί και σου φράζουν το δρόμο. Κάποιοι από αυτούς μάλιστα είναι ενσαρκωμένοι σε πραγματικά πρόσωπα της καθημερινότητά μας που μόνο αν καταλάβουμε πως είναι οι προβολές του μυαλού μας θα μπορέσουμε να τους υπερνικήσουμε.

Τα πράγματα είναι απλά, πιάνεις έναν αγαπημένο από το χέρι και περπατάς. Τουλάχιστον έχουμε πάντα αυτή την ευχέρεια να παίρνουμε μαζί μας και συμμαχητές σε αυτόν τον αγώνα. Μα προσοχή, συμμαχητές για να βγούμε παρέα από το λαβύρινθό μας και όχι θύματα που θα τα τραβήξουμε στο βαθύ μας σκοτάδι. Κι εκεί θέλει σοφή κρίση για να ξεχωρίσεις ποιοι έχουν αυτά τα κότσια και τη λεβεντιά να παλέψουν στο πλάι σου. Ποιοι θέλουν πράγματι να βρεις το ξέφωτο σου και όχι να σε χώσουν χαιρέκακα ακόμα πιο βαθιά στην απελπισία.

Και πώς χωρίζεις άραγε τα ξερά από τα χλωρά; Πώς στο καλό ξεδιαλέγεις εκείνους τους ευγενικούς τους φίλους; Μα από τη δροσιά και τη χαρά που σου φέρνουν. Από την ξεκούραση και την ανάταση που σου χαρίζουν. Όταν τα δικά σου αποθέματα πίστης και ενέργειας τελειώνουν, έρχονται εκείνοι να σε βάλλουν στην πρίζα. Έρχονται και σου υπενθυμίσουν αυτά που μπορείς να κάνεις, αυτά για τα οποία σε αγαπούν και σε θαυμάζουν. Αν ακούσεις το αντίθετο, αν ακούσεις να σου μετράνε ελλείψεις και παραλείψεις, μάλλον σε εχθρό έχεις πέσει και καλύτερα να αρπάξεις το σκουπόξυλο.