Category Archives: Το blog μου

Άλλη μια όμoρφη μέρα και ο ήλιος καίει σαν πoύστης

7475 (1)

Μην το ψάχνεις και πολύ, ξέφτισαν οι άνθρωποι σαν τις παλιές κουρελούδες της γιαγιάς που κρεμούσε στον τοίχο. Πνίγηκαν στις μεγάλες τους κουβέντες που αβίαστα ξεστόμιζαν, χωρίς καν να τις σκέφτονται.
Ένας δρόμος που τους οδήγησε σε αλλεπάλληλα λάθη και σε διατάραξη εσωτερικής γαλήνης.

Μη νομίζεις, κατά βάθος τους κόστισε μία ολόκληρη προσωπικότητα. Τους κράτησε μακριά από την αρμονία του μυαλού, του σώματος και της ψυχής. Μέσα στο μυαλό τους συνεχώς γίνεται πόλεμος. Μπερδεύουν τα πάντα και αδυνατούν να εξηγήσουν τα αυτονόητα και κυρίως δεν κατανοούν το μέσα τους. Τα συγχέουν όλα και δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα βασικά, το φως από το σκοτάδι, τη συννεφιά από τον ήλιο, την νηνεμία από την φουρτούνα.

Τώρα μπορείς να καταλάβεις γιατί δεν μπορούν να αντικρίσουν τον εαυτό τους γυμνό μπροστά σε έναν καθρέφτη, κατά βάθος φοβούνται το είδωλό τους. Έχουν κηρύξει τον πόλεμο σε όλους αλλά στην ουσία ο μεγαλύτερος και ο πιο μισητός εχθρός είναι ο ίδιος τους ο εαυτός τους που προσπαθούν να τον αλλάξουν συνεχώς και δε θα τα καταφέρνουν ποτέ.
Είναι γιατί την αδυναμία τους δεν τη δέχονται, τη μετατρέπουν σε οργή και θυμό που στο τέλος τους οδηγεί στην απογοήτευση. Απογοητεύονται και απομακρύνονται από τον εαυτό τους, δεν αντιλαμβάνονται τίποτα, δεν τα βρίσκουν μαζί του και για ότι στραβό έχουν πάνω τους τα ρίχνουν στους άλλους, μετατοπίζουν τα ελαττώματά τους. Τα ξορκίζουν γιατί φοβούνται να τα αποδεχθούν, να τα αγαπήσουν και νιώθουν ξένοι μέσα στο σώμα τους και νομίζω αυτό είναι φρικτό.

Είναι τρομακτικά άσχημο να δείχνεις κάτι που δεν είσαι. Είναι εξίσου άσχημο να μην έχεις στόχο ύπαρξης με στοιχεία ανθρωπιάς μέσα και να κρεμάς ταμπέλες στους ανθρώπους με βάση το πορτοφόλι τους ή ακόμα χειρότερα με τα πανεπιστημιακά τους πτυχία. Όσα περισσότερα, τόσα καλύτερα. Ανεβαίνει το «κύρος» και η «κοινωνική θέση», μαζί με το κόμπλεξ που ο βαθμός του κλιμακώνεται και μεγαλώνει καθημερινά.

Αυτές οι ανθρώπινες σχέσεις είναι μονομερείς, χωρίς ίχνος ανταποδοτικότητας. Αυτά συμβαίνουν όταν αρνείσαι τον εαυτό σου, ακολουθεί η συνέπεια του να απαρνείσαι τους γύρω σου, γιατί δεν μπορείς να φανερωθείς έτσι όπως είσαι.
Ο ξένος που βρίσκεται δίπλα σου δεν θα του επιτρέψεις ποτέ να γίνει οικείος. Σε μία τέτοια παρωδία δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει ισορροπία.

Αλήθεια, όλοι εσείς αν αντί για τα πτυχία σας κρεμούσατε την ψυχή σας στον τοίχο, θα αντέχατε να την αντικρίσετε; Και επειδή είναι σχεδόν βέβαιο πως δεν θα το αντέχατε, συνεχίστε να κοιτάτε τα ταβάνια τα βράδια. Είναι ίσως η μόνη σας διέξοδος…

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









Η ζωή μας ένα ταξίδι

06062016-3

Ταξιδεύοντας στον παλμό μου, Θα βρεθώ στον προορισμό μου, Θα σταλάξω στα όνειρα μου.. Στην αμμουδιά περπατούσαμε κάθε πρωί, όνειρα έκανα δίπλα σου για τη ζωή. Τώρα είμαι μόνος κι ο χρόνος κυλάει αργά, βγαίνω στους δρόμους ξορκίζοντας τη μοναξιά. Ποιος μου πήρε το όνειρο κι έφυγε μαζί σου; Ξέχασες να λες όλα εκείνα που έχεις μέσα στην καρδούλα σου, ξέχασες την αλήθεια σου και το ποιος είσαι. Έπαιξες ρόλους που δεν διάλεξες σε μία ξεπουλημένη παράσταση και τώρα συνεχίζεις αυτούς τους παρακμιακούς ρόλους γιατί είναι οι μόνοι που γνωρίζεις. Και θα συνεχίσεις να είσαι μόνος σου.. Είχα μάθει να “σαι εκεί κάθε πρωί. Είχα μάθει να σ” ακούω να μιλάς να θυμώνεις, ν” αγριεύεις, να γελάς. Είχα μάθει να ζηλεύεις, να “σαι εκεί την κάθε δύσκολη στιγμή… Ξερεις κάτι ; Τα περασμένα καίγονται, στη λησμονιά πετάνε Γίνονται αγιάτρευτες πληγές τις νύχτες και πονάνε, Στη λησμονιά σε πάνε.. Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί.. Θέλω να φύγω να ανοίξω τα φτερά και να πετάξω προς τον ήλιο, ώσπου να λιώσουν και αν με λυπάσαι ας ερχόσουν γιατί η αγάπη δεν είναι λόγια. Φοβάμαι όμως Ποιος θα μου φέρει πίσω τη ζωή πίσω τη χαρά, φως και ελπίδα στη ασπρόμαυρη μου ματιά..
Σκέφτεσαι όμως ότι πρέπει να τα ξεχάσεις όλα αυτά και να
θυμηθείς ξανά πως τα ωραία πράγματα είναι τα απλά..Το ομορφότερο ταξίδι στη ζωή είναι αυτό της αναζήτησης
του εαυτού, της ψυχής, κι ας χρειάζεται να περάσεις μέσα
από πόνο και σκοτάδι, μέσα από το χάος, όλο αυτό το
καινούριο που θα αναγεννηθεί δεν περιγράφεται.. Με ενα θυμό και ένα φόβο και τη γνωστή απογοήτευση ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι, ότι δεν υπάρχουν σχέσεις, ότι
δεν υπάρχει αγάπη σε αυτόν τον κόσμο. Και κάθε φορά θα
επιλέγουν ανθρώπους για να τους επιβεβαιώσουν αυτόν
τον κανόνα. Παλαιότερα είχα κάνει όνειρα αναμονής.. Όνειρα προσμονής..Τώρα; Τώρα είμαι σε μια αίθουσα
αναμονής με στοιχειά για να παλεύεις πίσω από τα καθίσματα.. Κι όμως, εγώ θέλω να περάσω μπροστά από αυτά τα καθίσματα. Να σταθώ για μια στιγμή μπροστά από το βρυχώμενο αεροπλάνο…Να αναλογιστώ όσα κατάφερα, όσα έζησα, όσα μου στέρησαν χωρίς να με ρωτήσουν… Αυτά που πάλεψα και αυτά που άφησα, σε τούτη εδώ τη μάνα γης… Να σταθώ για μια στιγμή κι ύστερα να ανοίξω τα φτερά μου κι ας πονούν… Να σταθώ για μια στιγμή κι ύστερα να ανοίξω τα φτερά που άλλοι προσπάθησαν να κόψουν.. Δεν μπορώ να ελπίζω άλλο γιατί θα χάσω τη ζωή μου σε μια αίθουσα αναμονής. Αυτό είναι για τη γενιά μου η Ελλάδα του σήμερα: Μια αίθουσα αναμονής με στοιχειά για να παλεύεις πίσω από τα καθίσματα.. Και ύστερα πώς να με πείσεις πως δεν έσπασα σε χιλιάδες κομμάτια, πως δεν σκόρπισα όλο το χρυσό μου πλούτο σε τούτη την αίθουσα αναμονής.. Όλοι μας έχουμε κρατημένα πράγματα από δικούς μας ανθρώπους, από διακοπές, από μια σχέση, από ένα βράδυ, από μια στιγμή , από το τίποτα. Υπάρχουν κάποια
αντικείμενα που τα συναντάμε ακόμα μπροστά μας, κάποια που τα έχουμε πετάξει και κάποια άλλα που είναι κάπου καλά θαμμένα για να μην μας θυμίζουν καταστάσεις και πρόσωπα. Να μη μας θυμίζουν όνειρα……

έγραψε το πιτσιρικι

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









Δεν σε χάρισα στη λήθη…ακόμα σε θυμάμαι.

11188395_495748133906015_2820783856045516734_n

Σε ματωμένους κόπους πλαθω τα ονειρα μου, τον πονο μου τον κανω γιατρικο..Σε παρακαλώ με το βέλος σου που εχεις το χρυσό, λυπήσου με και ποτέ μη μου σημαδέψεις την ψυχή με τη βαμμένη του την αιχμή στον πόθο βαφτισμένη…Απο των ποθων και των κρυφών ερωτων και από τη στάχτη των παρθένων γυναικών, φύλαγέ με, ποτέ έρωτα μη νιώσω…Το κόκκινο χαμόγελο, και το φιλί σου ματωμένο θελω, οταν κάτω απο την βροχή τα μάτια σου χρώματα αλλάζουν…Μην σκορπάς τα φιλιά σου στη νύχτα, μετά θα ψάχνεις μέσα σε αμέτρητα όνειρα για να τα πάρεις πίσω…Γεννάει θεούς το μυαλό μου και σε γυρίζουν πίσω πριν φορέσεις το χιτώνα της λησμονιάς κάθε φορά που προβάρεις κάποιο θάνατο…Τα πάντα σβήνουν τα πάντα πεθαίνουν εκτός απο το φάντασμα ενός «σ” αγαπώ» που δεν είπα…
Δεν σε χάρισα στη λήθη…ακόμα σε θυμάμαι…ακόμα σ” αγαπώ ..αυτα τα σ” αγαπώ με πληγές θα τα γεμίζεις και ας εισαι ψηλα στον ουρανο… Τώρα με κοιτάς με μάτια γεμάτα φως, ομως εγώ έχω συνηθίσει το σκοτάδι, και με μια σφαίρα στη θαλάμη τωρα σκοτώνω εφιάλτες και τις γωνιες του Αδη….Ελα λοιπον να γράψουμε μια ιστορία που θα έχει μόνο τέλος….οταν εγω για σενα στα δεσμά του έρωτά σου μόνος θυσιάστηκα, όλα σου τα χάρισα, εγώ για μένα τίποτα δεν κράτησα…Ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα, μία πλοκή νυχτόβια, και το σαρδόνιο δώρο μιας μάχης θελω μοναχα απο σενα… Και είναι και αυτό το άρωμα σου σάρκα και αίμα, πηχτά ρομάντζα χωρίς μνήμη…Τωρα οσα αστέρια και όσους ουρανούς και να μου φέρεις να χαζέψω, τίποτα δε θα συγκρίνεται με τον ήχο της πρώτης μας έκρηξης…Εγώ να ξερεις δεν έμαθα ποτέ να δραπετεύω…Άλλοι κοιτούν τον ουρανό και χάνονται…εγώ κοιτώ τα μάτια σου και ταξιδεύω…

εγραψε το πιτσιρικι

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°