Category Archives: ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Ε, ΡΕ, ΠΑΛΑΜΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ…

ImageGen.ashx

Περνούσα τις προάλλες μπροστά από το άγαλμα του Κωστή Παλαμά, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Όλα τριγύρω ήταν παγωμένα και ο εθνικός ποιητής, σε στάση περισυλλογής, έμοιαζε να απαγγέλλει έναν από τους δικούς του στίχους. Ανατριχιαστικά επίκαιρο. Με τον ποιητικό του λόγο ο Παλαμάς ελεεινολογούσε τους επί Τουρκοκρατίας ραγιάδες, κι εγώ νόμιζα ότι απευθυνόταν και στους σύγχρονους, που έχουν σκύψει το κεφάλι στους ξένους.

«Δεν έχεις Όλυμπε θεούς, μηδέ λεβέντες Όσσα,
ραγιάδες έχεις μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονάν τη θεία τραχειά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι»…


Το 1859 γεννήθηκε ο Κωστής Παλαμάς, σα σήμερα 13 Ιανουαρίου. Ε, ρε, Παλαμάς που χρειάζεται στη χώρα αυτή, όπου όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, που λέει και το τραγούδι. Επίκαιρος, όμως, έγινε και ο εθνικός μουσουργός Μανώλης Καλομοίρης, φίλος και γείτονας του Παλαμά εν ζωή στην περιοχή του οδού Σόλωνος, αλλά και μετά θάνατον, στο πάρκο των αγαλμάτων.

Με τη σύνθεση του «Συμφωνία της Λεβεντιάς», που είναι αφιερωμένη στη συνθήκη των Σεβρών, ο Καλομοίρης απαθανάτιζε την Ελλάδα των τριών ηπείρων και των πέντε θαλασσών, το μέγα αυτό επίτευγμα του Ελ. Βενιζέλου που, βέβαια, δεν κράτησε για πολύ.

Μετά την μικρασιατική καταστροφή, η συνθήκη των Σεβρών αντικαταστάθηκε από τη συνθήκη της Λωζάνης, αλλά κι αυτή θέλει να την ακυρώσει τώρα ο Ερντογάν.

Πίσω σε όλα.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









πηγη

Εδώ Συρία Ή Ο καλλιτέχνης είναι υποχρεωμένος να είναι αφόρητος…

gettyimages-458903556

Είναι που αρχίζει να ακούγεται το μουρμουρητό μιας πηγής, σα να τροχίζει μια γριά δράκαινα τα δόντια της πάνω στις πέτρες και οι αληθινοί ήρωες να παίρνουν θέση κάτω απ’ αυτό τον ουρανό που τον γαβγίζουν τα σκυλιά.

Η εμφάνισή τους δεν είναι ηρωική. Δεν εντυπωσιάζουν και δεν βγαίνουν ποτέ στην τηλεόραση.

Ο Ντοστογιέβσκι θα κοιτούσε με τις ώρες τα ερείπια. Θα κρατούσε σημειώσεις στο διαβολικό του στήθος για μια πόλη γεμάτη δρόμους και υπονόμους, γεμάτη καλώδια και σωρούς από λευκά ανθάκια πάνω απ’ την καταστροφή, ακούγοντας αυτό το περιπαθές τραγουδάκι τού αισιόδοξου μηδενιστή.


Μια πόλη γεμάτη μικρούς αόμματους αγίους. Αλήτες που κάνουν πλιάτσικο στα λατομεία, βίδες και σίδερα για να μοντάρουν μιαν αυτοσχέδια σκεπή, τακτοποιώντας τις πληγές τους.

Εργαστήρια αυτοσχέδια που βαλσαμώνουν με γύψο τους ανάπηρους ζωντανούς.

Μια γυναίκα που ψάχνει κουρέλια για πάνες.

Μικροί μελαμψοί σατανάδες που κόβουν απ’ τα λάστιχα με το μαχαίρι κομμάτια για να φτιάξουν παπούτσια και σόλες για τα ξυπόλητα τάγματα.

Οι λαθρέμποροι που φέρνουν τα καύσιμα κι ο ταχυδρόμος που ψάχνει αριθμούς στο μέσο της κόλασης.

Πόλη γεμάτη βροχές και αστραπές κι ανεμοθύελλες.

Πόλη κρεμασμένη ανάποδα απ’ τα ρολόγια των μελαγχολικών εραστών και ιστορίες αδάκρυτα σπαρακτικές που τις ξεκοκαλίζουν ηλίθιοι χοντροί εκδότες στα γκέτο της διανόησης της δύσης, τρέφοντας με κάλπικο εμπορικό συναίσθημα αυτά τα λεφούσια των γελοίων σμπαραλιασμένων αστών.

Μετά τις οδομαχίες καταφθάνουν οι τζαμάδες με τις πένσες και οι μανταρίστρες με τα βελόνια. Εφημερεύοντες γιατροί δουλεύουν μέρα νύχτα σε αυτοσχέδιες κλινικές για να σώσουν τους επιζώντες.

Σάρκες και βλέμματα ανασταίνονται αφού τα είχε αποσυνθέσει το θρησκευτικό φύραμα έπειτα απ’ τον εμφύλιο λήθαργο της σφαγής.

Φαίνεται πως κανείς δεν μπορεί να βάλει τάξη σ’ αυτό το χάος, μόνο μια γωνίτσα καθαρή, αφού ξέρουν ότι οι δολοφόνοι θα επανέλθουν την επόμενη δεκαετία ή την επόμενη βδομάδα.

Ακούν τα κορίτσια την ηχώ των ορέων και την ηχώ των ωραίων. Με τα σκέλια διπλωμένα στις ομοηχίες τού πολέμου και της ζωής, δίπλα σε κατουρημένους γέρους που τους βομβάρδισαν οι Αμερικάνοι και δίπλα σε βρέφη που τους δάγκωσε το τρυφερό κρέας ο Αλλάχ για να πάρει δύναμη.

Μα, ένα σμάρι από μικρούς σοφούς Σίσυφους θα ξαναχτίσει τη ζωή απ’ τα ερείπιά της.

θα ανέβουν απ’ το χώμα και τη σάρκα για να συναντηθούν στα μισά του δρόμου, εκεί, που η επιστήμη και η μεταφυσική σαν σιαμαία αδερφάκια διδάσκουν την απελπισία και το όργιο της σφαγής.

Θα καταφέρουν για λίγο να ρίξουν στα δεσμά τον χάροντα, θα καταφέρουν να κάνουν τις μήτρες γόνιμες και θα γράψουν ποιήματα για το θεό που ιππεύει γυμνός στους δρόμους σαν τη Λαίδη Γκοντίβα, με τα σκυλιά να τρέχουν πίσω γαυγίζοντας, μέσα στη νύχτα, κυνηγώντας την καμένη σημαία της Συρίας που την πυρπόλησε ο παρδαλός δράκος καπιταλιστής με τα χνώτα του.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









Για τον Τζίμη

tzimhs-panoysh

Οι εμμονές και οι εμπάθειες συνήθως ακυρώνουν ταλέντα.

Kαι ισοπεδώνουν τα χαρίσματα.

Ο Τζίμης Πανούσης, όμως, υπήρξε τόσο χαρισματικός, τόσο ταλαντούχος, ώστε ακόμα κι όταν η ιδιαίτερη ευφυΐα του δεν κατάφερνε να καμουφλάρει τις εμπάθειές του, νικητής, τελικά, της αναμέτρησης, να είναι το ταλέντο και το χάρισμα.


Περισσότερο και από τους φίλους του, αυτό το ξέρουν όσοι λάτρευαν να τον «μισούν».

Το ξέρουμε κι όσοι, παρότι δοσμένες με μοναδικό χιούμορ, δεν χαριστήκαμε στις ενίοτε (χοντρο)μαλακίες του.

Τα χαρίσματα, το ταλέντο και η αλήθεια του Τζίμη δεν επέτρεψαν – ούτε τώρα μετά θάνατον – τα γλυκανάλατα στη σχέση του με τη γενιά μου.

Αυτές οι σπάνιες ιδιότητες έκαναν τον Πανούση ξεχωριστό.

Που ακόμα κι αν δεν είσαι φίλος των απόψεων του

αρκεί απλά να είσαι τίμιος για να τις αναγνωρίσεις.

Και να λυπάσαι ειλικρινά για τον θάνατό του.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









πηγη