Category Archives: Το blog μου

Οι τελευταίοι ονειροπόλοι ..

10734284_523556261113842_1536319114461486060_n

Ξένοι. Στη γή. Ο κόσμος στερεύει. Αυτά που πιστέψαμε για καλύτερα έφυγαν καιρό τώρα. Τα υπόλοιπα είναι όλα ίδια. Υπερβολικά πολλά, θορυβώδη, μονότονα και άγευστα. Μέρες με γεύση χάρτινη, στυφή κρυμένες κάτω από μια προσποιητή άνεση. Οι τελευταίες ανθρώπινες μηχανές «παλαιου τύπου» αραγμένες σε κάποια μηχανοστάσια, κλειδωμένες, που και που κάνουν μερικά μαρσαρίσματα.

Κι οι άλλες φρέσκες, τέλειες, δεν μπορούν να ξεπεράσουν το όριο ταχύτητας.
Γυρνούν στο ίδιο σημείο ξανά και ξανά. Τότε έτρεχαν γύρω από ολοστρόγγυλες πλατείες με κρεμαστά φανάρια. Τώρα τετράγωνα προκατασκευασμένα. Μπορείς να τους αλλάξεις θέση σε μια νύχτα να τα πας πιο κει, πιο δω…. κι από τους πρωινούς διαβάτες κανείς να μη καταλάβει ότι κάτι άλλαξε….Λείπει η έμπνευση του ριψοκίνδυνου αρτίστα στο τιμόνι. Λείπουν κάποιες νότες από το πίσω κάθισμα να σε κρατάνε ξύπνιο τις νυχτες. Τις νύχτες που λιγόστεψαν γιατί σε βρίσκουν πάντα κοιμισμένο.. Στη λουστρινένια τελειότητα, λείπουν τα δυό – τρία πεταμένα κουτάκια μπύρας , ένα τασάκι μ΄αποτσίγαρα, κι η μυρουδιά του ξενυχτιού κάτω απ΄τα άστρα, στη κορφή του λόφου. Εκείνο το πρώτο κινηματογραφικό φιλί που συμμετείχαν όλα μάζι. Λαμαρίνες, άστρα, και χτύποι καρδιάς, ανακατεμένα όλα μαζί να φτιάχνουν το πρώτο θανατηφόρο σου κοκτέιλ… Ο κόσμος στερεύει. Γιατί ότι ειπώθηκε ήταν ψέμματα. Κι ότι δεν ειπώθηκε μοιάζει ανόρεχτο να βγει στο κόσμο. Κοιτάς και βλέπεις μόνο αγωνία. Εκείνη του ηλικιωμένου που δε πρόφτασε.
Εκείνη του νέου που δεν θα προφτάσει. Ανάμεσα στα δυό μοντέλλα που ορίζουν την αρχή και το τέλος, Ένα βουητό. Ούτε ψίθυρος, ούτε κραυγή. Ενα μονότονο βουητό…
Υπομονή κι αυτή κουτσή. Σουλατσάρει πάνω κάτω, μόνη της, αναβοσβήνει τα φανάρια στο δρόμο, ψιθυρίζει στο αυτί στους κουρασμένους διαβάτες.. «άλλη μια μέρα, άλλη μια μέρα…» Τι κάνουμε εδώ κάτω επί τέλους? Τι άλλο κάνουμε εκτός από το ν΄αναρωτιώμαστε? Τι άλλο εκτός από το να προσπαθουμε να ανακαλύψουμε σπουδαίους λόγους για να δικαιολογήσουμε το φαινομενικά παράλογο. Πανανθρώπινο είπαν κάποτε, και μια σπίθα ελπίδας έλαμψε πριν πέσει στη λούμπα. Παγκόσμιο λένε τώρα, κι οι ελπίδες όλες μοιάζουν να καταβροχθίζονται από ένα αύριο που ονειρεύεται να τα χάψει όλα μαζί και να τα εξαφανίσει σαν να μην υπήρξανε ποτέ. Οι τελευταίοι ονειροπόλοι δεν ονειρεύονται την ομορφιά του χαμένου παράδεισου ….Ονειρεύονται τη μοναξιά του. Εκείνη τη μοναξιά που βρίσκει διέξοδο στο να δίνει σάρκα στα πλάσματα της φαντασίας. Εκείνη την ιδιαιτερότητα του να φυσάς το χώμα και να πέρνει μορφή. Που τότε φαινόταν τόσο λίγη.. Τόσο απλό που έπαψες να του δίνεις σημασία. Σαν να μην πέρασε μια μέρα…
Αραγε ποιούς παράδεισους τωρινούς δεν μπορούμε να δούμε πάλι? Τι σημαντικό αγνοείς. Τι είναι αυτό που θάπρεπε να φυλάξεις σαν το πιο πολύτιμο θησαυρό και δεν τοχεις καν πλησιάσει. Ξέρεις? Οχι. Ξένοι. Οχι γυμνοί. Οχι αμαρτωλοί. Απλά στείροι. Χωρίς μνήμες. Σε ξένο τόπο. Τώρα ξένος. Αυριο θα γίνει κι αυτός ένας χαμένος παράδεισος. Ολη σου την ύπαρξη άνθρωπε βιαζόσουν να προηγηθείς τόσο που αφηνες πάντα στο σταθμό αυτά που στην ουσία είχες ανάγκη για να φτάσεις στο προορισμό σου. όση βιασύνη έφερε τόση άγνοια. Και γεύση από χάρτινες μέρες. Φύσα. Θυμάσαι ελάχιστα πως γίνεται? Φύσα…

εγραψε το πιτσιρικι

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









Πάντα θλιμμένη χαραυγή Για μένα ξημερώνει Γιατί την ώρα που ξυπνώ Κάθε χαρά τελειώνει

7576-1

Παλιά, θυμάμαι, είχα τα πάντα σε τάξη μέσα στο μυαλό μου. Οργανωμένα, τακτοποιημένα, όλα μια χαρά. Τι στην ευχή μου συμβαίνει τώρα και παλεύω σαν ένας άλλος Θησέας να ξεδιαλύνω τον μίτο της Αριάδνης που έχει καταλάβει κάθε νευρώνα του εγκεφάλου μου;

Αρχίζω, που λέτε, να γράφω για την τεράστια καταστροφή που προξένησε ο εκπρόσωπος της εφοπλιστικής τάξης, της αγαπημένης τάξης κάθε εξουσίας διαχρονικά στη χώρα, στην αυλή μου. Και πάνω που γράφω τις πρώτες δυο τρεις σειρές, μπουκάρουν στη σκέψη μου ξαφνικά οι χρυσοθήρες και το μυαλό μου φεύγει ευθύς αμέσως από τα νερά του Σαρωνικού κι ανηφορίζει βόρεια, στη Χαλκιδική και στον ανελέητο βιασμό της φύσης και του μέλλοντος μιας ολόκληρης κοινωνίας στο βωμό του κέρδους μιας πολυεθνικής και των εδώ εκπροσώπων της.

Κι εκεί που οι εικόνες ενός πανέμορφου, αρχέγονου δάσους δίνουν τη θέση τους στην ξεραΐλα και τα δηλητήρια που αφειδώς μοιράζει η El Dorado, σχηματίζεται στο μυαλό μου η εικόνα της Μάγδας Φύσσα κι αμέσως μπαίνει σε πρώτο πλάνο στη σκέψη μου… Η εικόνα της μάνας που έχασε το παιδιά της από χέρι φασίστα, το καθάριο, γεμάτο αποφασιστικότητα αλλά και πόνο ανείπωτο, βλέμμα της, που έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με το προκλητικό βλέμμα των κουστουμαρισμένων δολοφόνων χρυσαυγιτών που απολαμβάνουν την ασυλία ενός συστήματος σάπιου και διεφθαρμένου…

Πάνω λοιπόν που δακρύζω για τον Παύλο κι αποφασίζω να γράψω για την ατιμωρησία των χρυσαυγιτών και τις σιχαμερές τους ιδέες, στεγνώνει το στόμα μου και πηγαίνω στη βρύση να πιω μια γουλιά νερό. Έλα όμως που το μυαλό μου ησυχία δεν έχει κι αποφασίζει να με ταξιδέψει σ” ένα μέλλον ζοφερό και μαύρο, όπου το νερό θα είναι ιδιοκτησία κάποιας πολυεθνικής. Άντε μετά να κατέβει έστω και μια γουλιά νερό…

Οργίζομαι για ακόμα μια φορά, παίρνω τα τσιγάρα μου κι ετοιμάζομαι να βγω στους δρόμους να ουρλιάξω ν” αφήσουν ήσυχο το νερό! Έλα όμως που εκεί που αρχίζω να φωνάζω σαν τον τρελό μέσα στη νύχτα πως το νερό είναι δημόσιο αγαθό κι ανήκει στην κοινωνία ολόκληρη, χάνω τα λόγια μου, μπερδεύομαι, κι αρχίζω να φωνάζω ταυτόχρονα για το σταμάτημα των πλειστηριασμών και τα κοράκια που περιμένουν στη γωνιά για να ξεσκίσουν ότι απέμεινε από τις σάρκες ενός λαού που για μια ακόμα φορά στην ιστορία πιάστηκε κορόιδο…

Έρχεται τότε στη στιγμή σα ζωγραφιά στο μυαλό μου η εικόνα ενός πρόσφυγα μέσα σε μια σάπια βάρκα που παλεύει μεσοπέλαγα να σώσει τη ζωή του και μονομιάς όλη η οργή που ένιωθα μεταλλάσσεται σε ντροπή, φρίκη και τρόμο. Ντροπή που ακόμα επιτρέπω το έγκλημα αυτό, φρίκη για όλα εκείνα που γίνονται στο όνομα των θρησκειών και του κέρδους. τρόμο για το αύριο των παιδιών μας…

Σας μιλάω ειλικρινά, δεν αντέχω άλλο! Κοντεύω ν” αρχίσω να χάνω τα λογικά μου με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου. Νιώθω όπως ένας πυγμάχος που έχει στριμωχτεί στα σχοινιά και δέχεται ανελέητα χτυπήματα από τον αντίπαλο του, γνωρίζοντας πως δεν έχει καμία τύχη στον αγώνα.
Σα να βρίσκομαι στο έτος μηδέν και απλά πέθανε η ελπίδα γύρω μου. Λες και είμαι ένας καταδικασμένος σε θάνατο που απλά περιμένει να του ανακοινωθεί η ημερομηνία της εκτέλεσης του…

Κοιτάζω γύρω μου και το μόνο που αντικρίζω πια είναι πρόσωπα ανέκφραστα, βλέμματα υποταγμένα. Τα μάτια μου διασταυρώνονται με μάτια που είναι άδεια, κενά, άχρωμα. Παντού γύρω μου κορμιά σκυμμένα, κορμιά που λες και κουβαλάνε τόνους ολόκληρους στις πλάτες τους, κορμιά που είναι έτοιμα να λυγίσουν, να γονατίσουν, να παραδοθούν…

Λέτε να τελειώνουν τελικά όλα εδώ; Λέτε να ηττηθήκαμε στον αγώνα που δώσαμε, όσοι από εμάς τον δώσαμε; Λέτε να μην υπάρχει αύριο;
Με συγχωρείτε αλλά αδυνατώ να το πιστέψω αυτό… Προτιμώ χίλιες φορές να καταντήσω ένας ακόμα γραφικός τρελός παρά να δεχτώ κάτι τέτοιο…

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









Τίτλος έργου: Ζωή, Πρωταγωνιστής: Εσύ

6212

Μια ζωή περιμένεις το Σαββατοκύριακο, τις αργίες, τις γιορτές, το καλοκαίρι μετά τις πανελλήνιες, τον έρωτα, ακόμη και την ευτυχία.
Παθητικοί δέκτες της ενεργούς ζωής μας.
Πόσο αχάριστοι είμαστε τελικά οι άνθρωποι;
Αντί να εκτιμήσουμε τη ζωή που μας δόθηκε, να την εκμεταλλευτούμε στο έπακρο γινόμαστε μικροί και λίγοι για αυτήν… ακατάλληλοι.

Αυτή είναι η λέξη που μας χαρακτηρίζει ακατάλληλοι να νιώσουμε, να γευτούμε να υπάρξουμε στην ουσία. Συνεχώς προγραμματίζουμε το μετά και γλιστράει μέσα από τα χέρια μας το τώρα και καμία στιγμή δεν είναι η ίδια. Γεμίσαμε με φωτογραφίες και όχι αναμνήσεις, ανθρώπους χωρίς τις σχέσεις τους.
Αυτή είναι άραγε η ζωή που σχεδιάσαμε να πραγματοποιήσουμε;

Εγώ λοιπόν περίμενα το καλοκαίρι μετά τις πανελλήνιες και τώρα που ήρθε η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι να το κάνω…
Ίσως θα έπρεπε άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο να αφήσουμε τα σχέδια και τα προγράμματα και να δοκιμάσουμε τα όνειρα.

Χιλιάδες όνειρα που φυλακίσαμε μέσα μας για διάφορους λόγους αν ελευθερωθούν και μας κατακλύσουν θα μπορέσουμε πολύ πιο εύκολα να τα ζήσουμε και να ξεφύγουμε από αυτήν την αναμονή στην οποία βολευτήκαμε.

Άλλωστε όπως έχει πει ο ποιητής «Τι δύναμη θα είχε η Κόλαση εάν όλοι όσοι είναι εδώ φυλακισμένοι δεν μπορούσαν να ονειρευτούν τον Παράδεισο;»

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°