Category Archives: Το blog μου

Φτάνει πια

8? ???????? ??? ????? - ???????????.???? ???? ? ?????? ???????? ( ? ) ?? ??? ??????? ??? ?????? ????? ?????? ( ? )        ( EUROKINISSI / ???????????? ??????? )

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε πώς η προπαγάνδα των κομμάτων περνά τόσο εύκολα. Όπως π.χ. αυτή την περίοδο με το πλεόνασμα του Τσίπρα. Χαρές και πανηγύρια, οι φυλλάδες της αριστεράς έχουν κάνει πρωτοσέλιδα την… έξοδο από τα μνημόνια, οι αριστεροί παρλαπίπες, καλολαδωμένα ποντίκια της δημοσιογραφίας γράφουν ύμνους για την κυβέρνηση και ο κόσμος δεν ξέρει τι να πιστέψει.

Κανονικά θα έπρεπε να πιστεύει την τσέπη του, στο πώς ζει και τι περιμένει, όμως, μια ματιά στις δημοσκοπήσεις δείχνει τη μεγάλη εθνική ανοησία. Υπάρχει π.χ. ένα ποσοστό άνω του 20% που ακόμη και τώρα ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ. Που πιστεύει ακόμη τον Τσίπρα όταν λέει ότι είναι προσωπικό του στοίχημα να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια, που θεωρεί μεγάλο γεγονός το πρωτογενές πλεόνασμα και αδιαφορεί για το πλεόνασμα φτώχειας.

Και το κυριότερο: Υπάρχει ένας απίστευτος διχασμός στην κοινωνία για τους φταίχτες αυτής της κατάστασης. Μια ματιά στην έρευνα που δημοσιεύει το Βήμα είναι ενδεικτική. Οι περισσότεροι λένε ότι φταίνε όλοι οι άλλοι για την κατάντια της χώρας. Λένε ότι ατομικά ψηφίζουν σωστά αλλά συλλογικά λάθος, ρίχνουν δηλαδή το φταίξιμο στους άλλους. Επίσης εμφανίζονται διχασμένοι ακόμη και για το τι έγινε στα χρόνια των μνημονίων και τι πρόκειται να γίνει στο εξής.

Μια περιήγηση στα social media κατά κύριο λόγο δείχνει τέλος ότι κυριαρχούν τα fake news και ο άκρατος λαϊκισμός. Ο καθένας γράφει ό,τι του γουστάρει, αυτό γίνεται…viral και το παίρνουν όλοι, το υιοθετούν και το διαδίδουν. Άπειρα τα παραδείγματα. Από το ότι υπάρχουν δισεκατομμύρια στην Ελλάδα σε πετρέλαιο ή χρυσό, μέχρι τον Σώρρα και τους άλλους εθνοσωτήρες. Κι από κάθε λογής συνωμοσία όπως ότι θα έρθουν οι Νεφελίμ να σώσουν τον περιούσιο λαό, μέχρι ότι ο Αλέξης είναι καλό παιδί και προσπαθεί αλλά τον πολεμάνε οι κακοί δανειστές.

Φτάνει πια. Πρέπει ο ελληνικός λαός να αποκτήσει ξανά συνείδηση. Να πάψει να πιστεύει τους πολιτικούς που του πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Να μάθει να αποδέχεται την αλήθεια όποια κι αν είναι αυτή και να μην την αναζητά σε ψεύτικους δρόμους. Να μάθει να μην εμπιστεύεται πολιτικούς απατεώνες αλλά να επιστρέψει σ’ αυτό που ξέρει καλά: Να αγωνίζεται για να βγάλει την πατρίδα του από το τέλμα. Να γίνει επιτέλους ξανά πατριώτης κι όχι ένα άβουλο ανθρωπάκι που περιμένει κάθε κάλπη για να «τιμωρήσει» τους κακούς κάνοντας τα ίδια λάθη.

Όσο για τη σημερινή κατάσταση; Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Πιστεύουμε τους μεγαλύτερους πολιτικούς απατεώνες που γέννησε αυτός ο τόπος γιατί θεωρούμε ότι τα προηγούμενα χρόνια μας έκλεψαν, μας κορόιδεψαν, μας προσέβαλαν.

Είναι καιρός να ξαναγίνουμε Έλληνες γιατί μας φαίνεται ότι παραέχουμε γίνει μαλθακοί και υποχείρια του κάθε λαοπλάνου.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









Οι έρωτες που καίνε δεν παγώνουν

wpid-7226.jpg

Έρχεσαι μια φορά τον μήνα πάντα νύχτα, έχει προηγηθεί μήνυμα «θες να κοιμηθούμε μαζί;» σου ανοίγω την πόρτα και με παίρνεις αγκαλιά.

Λειτουργείς μέσα στο χώρο λες και είσαι κάθε μέρα εδώ. Σε παρατηρώ, παρατηρώ την πόση οικειότητα κρύβουν οι κινήσεις σου.

Ο σκύλος πέφτει στην αγκαλιά σου και κάθεστε για λίγη ώρα αγκαλιασμένοι. Σας χαζεύω.

Μετά λέμε τα νέα μας ήρεμα ζεστά και γελάμε με τις βλακείες μας. Όλα αυτά αγκαλιασμένοι σαν να είναι μια καθημερινή ρουτίνα.

Μυρίζεις αλκοόλ και καπνίζεις άτσαλα το τσιγάρο σου. Έχεις μια γοητευτική κούραση στο πρόσωπο βαθιές ρυτίδες έκφρασης. Μυρίζω το σώμα σου το δέρμα σου.

Κολόνια μπερδεμένη με αλκοόλ και την προσωπική σου μυρωδιά.

Μέσα μου καίγομαι να σε ρωτήσω τι έκανες χθες βράδυ, που κοιμόσουν, αλλά δεν τολμώ καν να το διατυπώσω σαν ολοκληρωμένη σκέψη.

Εσύ ταυτόχρονα θα με κοροϊδέψεις για κάτι, θα σου γκρινιάξω που έχω παχύνει και θα μου λες απλά και ήσυχα «είσαι πανέμορφη».

Μετά θα μου πεις πάω για ύπνο. Όχι πάμε. Πάω. Σαν να κοιμάσαι κάθε νύχτα στο ίδιο κρεβάτι μαζί μου με μια σιγουριά στο βήμα πως θα σε ακολουθήσω.

Σε ακολουθώ, δε πέφτεις έξω.

Έχεις ξαπλώσει και με τραβάς στην αγκαλιά σου. Η πιο δύσκολη στιγμή για εμένα. Θέλω να σου πω πόσο μου έχεις λείψει πόσο σε θέλω εδώ να ανοίγεις την πόρτα ξανά με τα κλειδιά σου και άλλα πολλά που δεν τολμώ να τα ονειρευτώ.

Κοιμάμαι πάνω στο στήθος σου δεν κουνιέμαι καν για να μην χάσω την ανάσα σου.

Και ξημερώνει

Ξημερώνει και φεύγεις.

Καμιά φορά και χωρίς φιλί.

Και μένω εγώ εδώ να ξέρω πως οι έρωτες που καίνε δεν παγώνουν.

Και ας προσπαθώ να σου ξεφύγω.

Μ” ένα χορό που δεν αντέχεις να με βλέπεις φεύγω,

σ” ένα σταθμό που χρόνια τη ζωή μου περιμένω.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









Τσιγάρο, καφές κι απελπισία…

6124

Κάθισες αναπαυτικά στο μπαλκόνι σου. Το καλοκαίρι είχε ήδη περάσει τα σύνορα της χώρας. Κι η διάθεση σου ανάλογη.
Άνοιξες το πακέτο με τα τσιγάρα σου και έπιασες ν” ανάψεις ένα. Το πρώτο της ημέρας πάντα το άναβες λίγες στιγμές πριν από την πρώτη γουλιά καφέ, ήταν μια από τις συνήθειες που απολάμβανες εδώ και χρόνια.
Όλα πήγαιναν καλά. Είχες άδεια σήμερα από τη δουλειά σου, μάλιστα ο Διευθυντής σου σου την έδωσε δίχως να την γράψει, έτσι για το καλό σου είπε όταν του τη ζήτησες. Έπρεπε να πας στην τελετή αποφοίτησης του παιδιού σου. Πως πέρασαν τα χρόνια, ρε συ; Σαν χθες ήταν που απέρριπτε την υποτροφία στην Αγγλία για να γραφτεί στο ελληνικό Πανεπιστήμιο. Ήταν βλέπεις ένα από τα καλύτερα στον κόσμο στον τομέα του… Άριστα οργανωμένο, με καθηγητές περιζήτητους και πρωτοπόρο στην έρευνα…
Σε λίγη ώρα θα ξυπνούσε και η σύντροφος σου. Τώρα που είχε την άδεια της δεύτερης εγκυμοσύνης της λάτρευε να ξυπνάει αργά. Όχι σαν την πρώτη γέννα της που δούλευε πριν καλά καλά βγει από το Μαιευτήριο…
Έπρεπε να περάσεις κι από την αντιπροσωπεία του καινούριου σου αυτοκινήτου για να υπογράψεις τα χαρτιά για τη μείωση της τιμής που συμφώνησες λόγω της μείωσης της φορολογίας στα καινούρια που ψήφισε παμψηφεί η Βουλή…
Είχες τόσα να κάνεις σήμερα.
Όλα πήγαιναν καλά…

Πως είπες; Τι βλακείες γράφω πρωί-πρωί; Αναρωτιέσαι που στην ευχή ζω; Πως δε γίνονται αυτά στην Ελλάδα;
Ακριβώς φίλε μου, γράφω βλακείες. Βλακείες και όνειρα θερινής νυχτός που είναι και επίκαιρα τώρα λόγω εποχής…
Βλέπεις χθες το βράδυ δεν έκλεισες μάτι από τη στεναχώρια σου που είναι αδύνατον να βρεις δουλειά εδώ και τέσσερα χρόνια που σε απέλυσαν λόγω περικοπών στο προσωπικό. Κι ας είχαν αυξηθεί τα κέρδη της εταιρείας…
Κι έχεις μπροστά σου κι όλες αυτές τις αυξήσεις στα πάντα που ψηφίστηκαν να απειλούν να σου δώσουν τη χαριστική βολή.
Στ” αλήθεια δεν ξέρεις πια τι να κάνεις, το παιδί σου μεγαλώνει κι εσύ αντί να το χαρείς και ν” απολαύσεις κάθε στιγμή μαζί του αγχώνεσαι για το μαύρο μέλλον που ανοίγεται μπροστά του.
Κι είναι κι αυτοί οι καυγάδες με τη γυναίκα σου που σου τρυπάνε την ψυχή. Πως γίνατε ρε γαμώτο έτσι; Εσείς που δεν μπορούσατε στιγμή μακριά ο ένας απ” τον άλλον…
Θέλεις να παλέψεις, μια ζωή είχες μάθει να παλεύεις, μα που στο διάολο να βρεις πια δύναμη; Σε τσάκισαν, σου ρήμαξαν τα όνειρα, σου διέλυσαν τη ζωή. Σου σκότωσαν την ανάσα της ελπίδας. Και τώρα πνίγεσαι δίχως να μπορείς ν” αναπνεύσεις. Νικημένος. Κι απελπισμένος…

Σταματάς για λίγο τις σκέψεις σου. Ανάβεις τσιγάρο. Τραβάς μια τζούρα τόσο δυνατή, λες και θέλεις να σου νεκρώσει κάθε νευρώνα στο μυαλό σου ο καπνός. Μάταια…
Τρέμεις για την επόμενη μέρα. Η εικόνα του παιδιού σου δε λέει να φύγει απ” το μυαλό σου. Τι θα κάνει στη ζωή του; Πως θ” αντέξει και θα μείνει όρθιο με τέτοια καταιγίδα;
Πίνεις άλλη μια γουλιά καφέ. Σκέφτεσαι τα όνειρα που έκανες. Τότε που ακόμα μπορούσες να διακρίνεις χρώματα κι αρώματα γύρω σου…
Πνίγεσαι, τα μάτια σου γεμίζουν. Δυσκολεύεσαι να πάρεις ανάσα. Φοβάσαι… Κι αν χρειαστείς γιατρό; Τι θα κάνεις που είσαι ανασφάλιστος;
Τρέμεις το αύριο, δεν ξέρεις καν πως θα “ναι η μέρα που θα ξημερώσει. Μονάχα το χρώμα της γνωρίζεις πια. Μαύρο. Μαύρο κι άραχλο σαν τη ζωή σου εδώ και πέντε χρόνια…
Όχι φίλε μου. Τίποτα δεν πηγαίνει καλά… Τουλάχιστον για σένα κι όλους τους άλλους σαν εσένα.

Θέλεις να φωνάξεις, να ουρλιάξεις μ” όση δύναμη σου έχει απομείνει. Μα η φωνή σου δεν μπορεί να βρει το δρόμο για να λυτρωθεί…
Έχεις λυγίσει εδώ και καιρό. Έπεσες. Και που να τη βρεις πια τη δύναμη να σηκωθείς και πάλι όρθιος;

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°