Category Archives: Το blog μου

Ο ποιητής καθόταν μόνος του…

6724

Ο ποιητής καθόταν μόνος του και μονολογούσε σε κάποιες λευκές σελίδες.
Έπλαθε με την σκέψη του φανταστικούς χαρακτήρες και τους έδινε μια γοητεία με το πνεύμα του.
Σε κάθε ποίημα μιλούσε για την ιστορία του καθένα με λίγες λέξεις, απλές λέξεις, μα τόσο δυνατές και υπέροχες.
Καθόταν σε μία ξύλινη καρέκλα με ψάθινο κάθισμα και πάνω στο τσίγκινο στρόγγυλο τραπεζάκι είχε ακουμπισμένα το ποτό που αγαπούσε και ένα μισογεμισμένο σταχτοδοχείο. Οι σελίδες αμέτρητες μπροστά του και το στυλό που ζωγράφιζε την κάθε λέξη του με αυτό το μαύρο μελάνι.
~
Τώρα πια η καρέκλα στέκει άδεια.
Έχει χαλάσει από την κακοκαιρία το ψάθινο κάθισμα.
Το ποτήρι είναι άδειο με κάποια ίχνη από μυρωδιά ποτού.
Το στυλό αδυνατεί να γράψει γιατί το μελάνι έχει ξεραθεί πια.
Ένα αεράκι παίρνει μαζί του κάποιες σελίδες και κάνει η κάθε σελίδα το δικό της ανέμελο ταξίδι.
~
Όλοι μιλάνε για αυτόν και μιλάνε με κάποιους στίχους του.
Αλλά ποτέ δεν του μίλησαν, δεν τον γνώριζαν.
Κάποια μεσάνυχτα έφυγε μόνος του.
Στα μεσάνυχτα που τόσο αγαπούσε το σκοτάδι του.
Κανείς δεν άκουσε γιατί εξαφανίστηκε, γιατί χάθηκε.
Ίσως κρύβεται σε κάποια σελίδα του πια.
Ίσως το αεράκι τον ταξιδεύει σε όμορφα μέρη.
Ίσως να είναι καλύτερα.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









Ένα παιδί θυμάται τη χούντα…

5987

Δεν καταλάβαινα και πολλά τότε. Ήμουν, βλέπεις, ακόμα μικρό παιδί, μαθητής του Δημοτικού. Δεν είχα γνωρίσει κι άλλη πραγματικότητα από εκείνη που ζούσα τότε… Το ένιωθα όμως παντού γύρω μου. Οι άνθρωποι δε γελούσαν, βάδιζαν με σκυφτό το κεφάλι και γρήγορα βήματα. Όλοι εκτός απ’ τα παιδιά. Και κάποιους μεγάλους…

Αυτούς, εκτός από το βήμα τους ξεχώριζες κι από τη μυρωδιά. Ναι ρε, μη γελάς, οι φασίστες πάντοτε είχαν μια ιδιαίτερη μυρωδιά. Κάθε φορά που τα ρουθούνια σου έπιαναν με τους αισθητήρες τους αυτή την οσμή, το στομάχι σου λες και δενόταν κόμπος.
Έτσι μύριζε η κυρία Ζαφειρούλα, η δασκάλα μου στις τρεις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Την ίδια ακριβώς μπόχα που γέμιζε την τάξη κάθε φορά που έμπαινε μέσα ο κύριος Παπαδόπουλος, ο Διευθυντής. Και ήταν ακριβώς ίδια με την μυρωδιά της σαπίλας που γέμιζε την ΕΒΓΑ της γειτονιάς ο κυρ-Λάκης ο μπακάλης…
Ο μπαμπάς μου τον μισούσε τον κυρ-Λάκη. Προτιμούσε να με στέλνει στου διαόλου τη μάνα για να πάρω τα τσιγάρα του παρά να πάω σ’ αυτόν τον χαφιέ, όπως τον αποκαλούσε.
Και μου έλεγε να προσέχω κάθε φορά που έπαιζα με τους φίλους μου κι ερχόταν κοντά μας ο κυρ-Λάκης. Να προσέχω τι λέω και να μην του πιάνω κουβέντα. Ερχόταν συχνά κοντά μας ο κυρ-Λάκης όταν παίζαμε. Ερχόταν και μας έπιανε κουβέντα ρωτώντας μας κάθε φορά διάφορα πράγματα για το σπίτι μας και τους γονείς μας.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία στον φίλο μου τον Βασίλη… Πρώτα σ’ εκείνον πήγαινε, μόλις εγώ τον έβλεπα να πλησιάζει έφευγα να πιω νερό ή να κατουρήσω ντεμέκ, όπως θα έλεγα και στην πατρίδα μου ….

Ο Βασίλης ήταν ο αγαπημένος μου φίλος στο Δημοτικό. Θυμάμαι πόσο είχα κλάψει όταν έμαθα πως δε θα ξαναρχόταν στο σχολείο μας. Ο Βασίλης ήταν ένα παιδί που συνέχεια γελούσε. Ήταν ο καλύτερος τερματοφύλακας του κόσμου. Πάντοτε γύριζε σπίτι του μετά τη μπάλα με τα γόνατα κατακόκκινα από το αίμα. Έφυγε δίχως να μας πει ούτε αντίο, είχα θυμάμαι νευριάσει τόσο γι αυτό τότε…
Πολλά χρόνια αργότερα έμαθα πως είχαν πιάσει τον μπαμπά του και πως τον είχαν στείλει εξορία κι ο Βασίλης με τη μάνα του είχαν γυρίσει στο χωριό τους, κάπου στην Κρήτη.
Δεν τον ξανάδα τον Βασίλη από τότε. Δεν τους το συγχώρεσα ποτέ…

Αυτό επίσης που δε συγχώρεσα ποτέ μου ήταν η εμμονή τους με τη θρησκεία. Ίσως τελικά εκεί να έχει τις ρίζες της η τόσο μεγάλη απέχθεια που έχω για οτιδήποτε έχει να κάνει με θρησκείες…
Σα να έχω ακόμα και τώρα μπροστά μου την εικόνα της μικρής Αθηνάς, της συμμαθήτριας μου που η κυρία Ζαφειρούλα ανάγκαζε να μένει όρθια στη γωνία της τάξης κοιτάζοντας τον τοίχο στο μάθημα των Θρησκευτικών. Η Αθηνά ήταν μάρτυρας του Ιεχωβά, δεν τον γνώριζα τον κύριο αυτόν τότε, η δασκάλα μας όμως μας έλεγε πως ήταν κάποιος πολύ κακός, πως είναι μια αρρώστια που κολλάει και γι αυτό δεν έπρεπε κανένας μας να μιλάει στην Αθηνά.
Άσε κι εκείνο το κατηχητικό… Κάθε Κυριακή έπρεπε να ξυπνάμε από τα χαράματα και να πηγαίνουμε σ’ εκείνο το υπόγειο που βρωμούσε κλεισούρα. Βαριόμουνα τόσο… Το σιχαινόμουνα. Ήθελα να κάνω εμετό.
Για να τολμούσες όμως να μην πήγαινες. Ο παππάς έδινε κάθε Δευτέρα πρωί αναφορά στον κύριο-Παπαδόπουλο, τον διευθυντή του σχολείου, κι ούτε ψύλλος στον κόρφο σου τότε. Η σφαλιάρα έπεφτε σύννεφο…

5987

Το ξύλο ήταν ένα από τα βασικότερα συστατικά της εκπαίδευσης στη δικτατορία. Κάθε Σεπτέμβριο, με το που άνοιγαν τα σχολεία, η κυρία Ζαφειρούλα μας ανέθετε να της φέρουμε ο καθένας από μια βέργα. Κλαδιά, βίτσες, ξύλα γέμιζαν την έδρα της, υλικά που θα αποτελούσαν τα όπλα της για να μας ‘’κάνει ανθρώπους’’, όπως χαρακτηριστικά μας έλεγε. Εγώ πάντοτε έψαχνα να βρω τις πιο λεπτές, τις πιο αδύναμες. Οι παλάμες σου έκαιγαν κάθε φορά που προσγειωνόταν η βέργα πάνω τους μα όλοι μας παλεύαμε να μη μας ξεφύγει ούτε ένα δάκρυ. Δεν θέλαμε, βλέπεις, να της δίναμε αυτή την ικανοποίηση, την μισούσαμε τόσο πολύ την κυρία Ζαφειρούλα.
Άλλη αγαπημένη μέθοδος των δασκάλων μας στο Δημοτικό τα χρόνια της χούντας ήταν το περίφημο στρίψιμο του αυτιού. Στ’ αλήθεια, κάθε φορά που το χέρι του κυρίου Παπαδόπουλου έστριβε το αυτί μου λες και ήθελε να το ξεβιδώσει, ένιωθα πως θα το ξερίζωνε. Και για αρκετή ώρα μετά άκουγα εκείνο το φριχτό βουητό που ακολουθούσε κάθε ανάλογη απόπειρα να ‘’γίνω άνθρωπος’’…
Το απόλυτο όπλο όμως του κυρίου-Παπαδόπουλου ήταν οι σφαλιάρες. Πω πω εκείνες οι σφαλιάρες… Η τεράστια χερούκλα του έπεφτε με ορμή πάνω στο πρόσωπο μου και τότε άρχιζαν να πετάνε γύρω μου καμπάνες, πεταλούδες, πουλάκια, αστεράκια και διάφορα άλλα πλανητικά συστήματα…
Δεν μπορεί, το μυαλό μου πρέπει να έχει μετακινηθεί από τότε μέσα στο κεφάλι μου, είμαι βέβαιος γι αυτό. Τόσο πολύ πονούσα κάθε φορά που με σφαλιάριζε ο κύριος Παπαδόπουλος…

Τα χρόνια πέρασαν. Μεγάλωσα, παντρεύτηκα, έκανα κι εγώ με τη σειρά μου τη δική μου οικογένεια. Φέτος μάλιστα τελειώνει το Δημοτικό ο δικός μου γιος.
Κι αυτό που ορκιζόμουνα κάθε βράδυ τότε στη χούντα είναι να μην επιτρέψω ποτέ να έχουν ξανά τα παιδιά μας δασκάλους όπως η κυρία Ζαφειρούλα ή ο κύριος Παπαδόπουλος. Είναι το χρέος μου να μην ξεχάσω ποτέ μου όσο ζω όλα εκείνα που μόλις σας διηγήθηκα.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









Για όλα εκείνα τα παιδιά…

5886

Για τα παιδιά της Ειδομένης που κοιμούνται, τρώνε, παίζουν στα λασπόνερα.
Για τα παιδιά που σπάνε πέτρες στο Μπαγκλαντές.
Για τα 87 εκατομμύρια παιδιών που έχουν γνωρίσει μόνο τον πόλεμο.
Για όσα παιδιά δεν έχουν πρόσβαση στην Παιδεία.
Αλλά και για όσα παιδιά δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό.
Για τα εγκαταλελειμμένα βρέφη στο νεογνολογικό του Αλεξάνδρα.
Για τα παιδιά χρηστών, δανεικά για λίγες ώρες στην επαιτεία.
Για τα παιδιά που περπατάνε μέσα στις νάρκες στην Αγκόλα.
Για τα παιδιά που σκοτώθηκαν στην παιδική χαρά στο Πακιστάν.
Για τα παιδιά-δούλους στο Μπουρούντι. Δούλους σε βιομηχανίες τούβλων.
Για τα κορίτσια στην Υεμένη που εξαναγκάζονται σε πρόωρους γάμους προς εξόφληση χρεών.
Για τα παιδιά που κινδυνεύουν καθώς εργάζονται σε ορυχεία χρυσού ή χρωμίου.
Για τα παιδιά που εκδίδονται στη Βραζιλία για την εξασφάλιση ακόμα και ενός δολαρίου.
Για τα παιδιά-στρατιώτες στο Σουδάν ή στη Σομαλία.
Για τα παιδιά-εμπορεύματα που εξαναγκάζονται σε παιδική πορνεία.
Για τα παιδιά της Παλαιστίνης που δεν έχουν ούτε όνομα, ούτε γη, ούτε πατρίδα.
Για τα 168 εκατομμύρια παιδιών που εργάζονται παγκοσμίως.

Σαφώς κάποια παραδείγματα είναι ή ακούγονται πιο γενικά, πιο συγκεκριμένα, όμως Έκθεση της Unicef μιλά για χώρες με παγιωμένη πλέον πρακτική την εργασία ανηλίκων. Μιλά ακόμα και για αναπτυγμένες χώρες του Δυτικού κόσμου, ενώ διαχρονικοί προμηθευτές παραμένουν σταθερά χώρες όπως η Ινδία, το Βιετνάμ, οι Φιλιππίνες, η πολυπληθής Βραζιλία.
Η λίστα της ντροπής είναι μακρά, δίνοντας την πρωτιά σε χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας και ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό εργαζομένων παιδιών παγκοσμίως στα 168 εκατομμύρια. Ο τζίρος από την διακίνηση παιδιών παγκοσμίως ανέρχεται, σύμφωνα με τη Unicef, στα 9,26 δις.

Μπορούμε σήμερα να διανοηθούμε ότι υπάρχουν παιδιά που ζουν σε καθεστώς δουλείας, όταν στη συνείδησή μας ο θεσμός της δουλείας έχει, υποτίθεται, καταργηθεί;
Κι όμως η σύγχρονη δουλεία υπάρχει και έχει πολλά πρόσωπα.
Μεταξύ άλλων την εμπορία παιδιών με σκοπό την καταναγκαστική εργασία, την εμπορία για σεξουαλική εκμετάλλευση, την παιδική πορνογραφία, την επαιτεία, την εμπορία βρεφών για παράνομες υιοθεσίες, την στρατολόγηση ανηλίκων σε ένοπλες δυνάμεις.

Πυλώνα στον παγκόσμιο τζίρο της εκμετάλλευσης παιδιών αποτελεί η σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων, που μετά την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και το εμπόριο όπλων γεμίζει απρόσμενα τις τσέπες των διακινητών. Η χώρα μας δεν είναι αμέτοχη σε όλο αυτό. Η ευνοϊκή της γεωγραφική θέση και το καζάνι που βράζει στην Μέση Ανατολή, την έχουν μετατρέψει σε παράδεισο διέλευσης για τους διακινητές, σύμφωνα με έκθεση του State Department.

Ο παράγοντας συνυπευθυνότητα ισχύει και θα ισχύει για όσους σιωπούν.
Στο προαύλιο του σχολείου του γιου μου διαβάζω: «Η γη ανήκει στα παιδιά μας, εμείς απλά τη δανειζόμαστε».
Μόνη μου ευχή τα νούμερα αυτά να είναι αναστρέψιμα…

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°