Category Archives: Το blog μου

Δημήτρης Μητροπάνος όπως λέμε άντρας…

10702014_523556977780437_152124911588829269_n

Τούτη η γενιά θαρρείς βάλαμε σκοπό ν’ ακυρώσουμε το ανδρικό φύλο. Όχι ότι τους κάναμε κακό. Μια ευκαιρία δώσαμε να φανερώσουν μια αθέατη πλευρά τους. Του ευαίσθητου, του αδύναμου, του διαλλακτικού, του φοβισμένου. Όχι ότι κάναμε κακό και στον εαυτό μας. Μια ευκαιρία πήραμε να φανερώσουμε κι εμείς μια αθέατη πλευρά. Της δυναμικής, της πολυπραγμοσύνης, της ικανότητας στην οικονομική διαχείριση.

Μα είναι κάτι μέρες, μάλλον κάτι βράδια, που σέρνει η νοσταλγία μνήμες. Τότε που ο άνδρας ήταν άνδρας και η γυναίκα γυναίκα. Χωρίς περαιτέρω αναλύσεις κι εξηγήσεις. Γιατί; Γιατί έτσι! Και τότε η γυναικεία φύση ξεθαρρεύει και ξεφουρνίζει αδυναμίες. Και ζητάει ένα στέρνο ν’ ακουμπήσει το κεφάλι και ν’ ανεβοκατεβαίνει με την ανάσα του. Ένα χέρι να πιαστεί κι ας την πονέσει στο σφίξιμο. Ένα σπρώξιμο να παρακινηθεί. Ζητάει το φλύαρο μυαλό. (Μα πόσο φλύαρα έγιναν τα γυναικεία μυαλά!) Μια ανδρική φωνή να προστάξει «άστο σε μένα». Να δηλώσει κοφτά «χρέωσέ το σε μένα». Έναν άνδρα με αρχέγονα χαρακτηριστικά. Όχι άτριχο. Όχι λαλίστατο. Βράχο. Χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις κι αναλύσεις.

Μου αρκούσε ν΄ακούω την φωνή του να υψώνεται στο «Όσοι με τον χάρο γίναν φίλοι», να βαθαίνει στο αγαπημένο μου «Τα δίδυμα φεγγάρια». Με ησύχαζε να παρακολουθώ την πορεία του. Έντιμη, αγέρωχη, καθάρια. Αντρίκια. Ναι! Αυτή τη λέξη διαλέγω για κείνον. Αντρίκια. Λίγες οι κουβέντες του, κοφτές. Πλούσια συναισθήματα όχι απλωμένα. Γλυκά μάτια. Βάσανα κρατημένα για τον εαυτό του και μόνο. Αυτός τα ήξερε. Αυτός και η ψυχή του τα πάλεψε. Σ΄ άλλα τα κατάφερε, σ’ άλλα σήκωσε τα χέρια ψηλά. Αυτός κι η ψυχή του. Όπως οι άνδρες. Κάποτε.

Αν δεν θέλησα λοιπόν να τον προσεγγίσω (με την αναγγελία του θανάτου του το κατάλαβα) ήταν γιατί φοβήθηκα μη μου χαλάσει το «δείγμα». Στο μυαλό μου τον είχα καταχωρίσει ως «δείγμα» τού «οι άντρες κάποτε». Νάχω να λέω στην επόμενη γενιά. Δημήτρης Μητροπάνος. Τραγουδιστής τεράστιος. Μέγας. Λιγόλογος. Ό,τι είχε να πει το είπε τραγουδώντας. Για τ΄άλλα. Αυτός και μόνο ήξερε.

Δημήτρης Μητροπάνος όπως λέμε άντρας. Έστω…Όπως λέγαμε κάποτε. Ή όπως τους φανταζόμασταν. Ήταν δεν ήταν. Υπήρξαν δεν υπήρξαν. Ο Δημήτρης Μητροπάνος μου λειπει,. Χωρίς περαιτέρω αναλύσεις κι εξηγήσεις. καληνυχτα αδελφε μου..Ο Δημήτρης Μητρoπάvoς γεvvήθηκε στα Τρίκαλα Θεσσαλίας στις 2 Απριλίου τoυ 1948. Στηv πόλη αυτή έζησε και μεγάλωσε μέχρι τα δεκαέξι τoυ χρόvια…ετσι απλα…

εγραψε το πιτσιρικι

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









Οι τελευταίοι

11b

Λύπη μόνο για αυτά που θεωρούσαμε ότι θα είναι πάντα εκεί να μάς περιμένουν, όπως οι σπαρμένοι κίονες σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας, που πλέον ούτε σαν τουρίστες δεν θα μπορούμε να τους προσκυνήσουμε. Μεσοτοιχία στα μέτρα του ανθρώπου αρχαίοι ναοί με το υπερπολυτελές τερατούργημα ενός κακομοίρη Κινέζου που θα βάλει τον πολύχρωμο Δράκο του να πάρει την δόξα του μαυροντυμένου Μινώταυρου.
Δάκρυ μόνο για αυτά που βουβά έπεφταν όπως τα δέντρα στην Ιερισσό, όπως οι φωλιές των αγριογούρουνων και τα μονοπάτια των ζαρκαδιών για το χρυσάφι που οι Δυτικοί στοιβάζουν στα αμπάρια των πλοίων τους σαν νέοι Φρανθίσκο Πιθάρρο. Αυτοβαφτιστήκαμε εμείς Δυτικοί δίνοντας το λαιμό ανυπεράσπιστων θαυμάτων της ελληνικής φύσης ως λάφυρο.
Θρήνος μόνο για τις ακρογιαλιές που είτε βουλιάξαμε τα πόδια μας σε αυτές ή το είχαμε όνειρο ότι μια μέρα θα τις ακουμπήσουμε. Η άμμος τους, τα βράχια τους και ο αφρός του κύματος θα μπουν σε ευρωπαϊκή τακτοποίηση, θα δεχθούν τις πολυτελείς πλαστικούρες και τα τσιμεντένια μεγαθήρια τύπου Μαϊάμι. Δεν μπορεί το αλμυρίκι να φυτρώνει άναρχα. Το άναρχο είναι τρομοκρατία για τους ορισμούς των ευρωπαϊκών “ιδεωδών” και πάντα το ταξίδι στο Μαϊάμι θάμπωνε την πλειοψηφία των βλαχοΛουδοβίκων.
Θυμός μόνο για τα ποτάμια που ως ταυτοποιημένοι ευρωπαίοι έχουμε δεχθεί εδώ και 14 ολόκληρα χρόνια ότι δεν είναι στοιχεία της φύσης αλλά προϊόντα υδροηλεκτρικής ενέργειας. Έτοιμοι να φυλακίσουν κι άλλα ποτάμια, να τα κάνουν φράγματα να γίνουμε αναπτυγμένοι, να γίνουμε δυτικοί, Ευρωπαίοι. Να βουλιάξουν πεδιάδες και φαράγγια, να πεθάνουν από ασφυξία δελφίνια, να λιμοκτονήσουν αγριόπαπιες και κύκνοι εις το όνομα του δυτικού πολιτισμού.
Λυγμός μόνο για τα πεδία μαχών υπέρ της ελευθερίας που μόνο μια στήλη λιτή ανέφερε την ανθρώπινη πράξη και τόνοι ξεραμένου αίματος και οστών θαμμένα κάτω από τα πόδια μας. Με σύρματα θα ορίσουν οι Δυτικοί την ιδιοκτησία τους σπάζοντας την στήλη ως άριστοι απόγονοι των Φιλλελήνων. Αμμοκονία θα κάνουν το μάρμαρο, το αίμα και τα οστά. Αμμοκονία….
Πίκρα μόνο για τους λίγους. Για όσους έχουν ήδη νιώσει λύπη, έχουν χύσει δάκρυ, έχουν θυμώσει και κρατάνε βουβό λυγμό για όλα αυτά που τους κληροδοτήθηκαν και προδοτικά παραδόθηκαν από τους πολλούς στων οποίων την ταυτότητα λείπει ο επιθετικός προσδιορισμός για το“ Έλληνας ”: “Κομπλεξικός Έλληνας”.
Αυτό είναι το χειρότερο είδος που πέρασε από τον πλανήτη, που όχι μόνο δεν κατάλαβε που έτυχε να γεννηθεί αλλά έκανε τα πάντα να ξεκαρφώσει και τον τελευταίο κόκκο ελληνικής άμμου για να πάρει μια άλλη ταυτότητα στα λιλιπούτεια μέτρα του. Να γίνει Άγγλος, Γερμανός, Ιταλός, Γάλλος, ακόμα και Τούρκος ή Αλβανός, Βλάχος ή Σκοπιανός αρκεί να μην έχει να υπερασπιστεί αυτά που τυχαία του χαρίστηκαν. Να βγάλει αυτό το βάρος από πάνω του αφού δεν μπορούσε ούτε να το χαρεί, άρα ούτε να το υπερασπιστεί. Ο δύσκολος τρόπος είναι να κρατήσεις την ταυτότητα σου, ο εύκολος να την αποποιηθείς για 100 τμ τσιμεντένιου κλουβιού με τραπεζικό δάνειο και ένα επίδομα από την μαμά Ευρώπη ως εθνικά ανάπηρος.
Φτιαγμένοι από ένα τυχαίο ζευγάρωμα, σε μια τυχαία χρονική στιγμή, δυστυχώς όμως σε αυτόν τον τόπο. Δυστυχώς σε αυτό το κομμάτι γης που όλοι οι θεοί του σύμπαντος βάφτισαν ως “Το κέντρο του κόσμου”. Και οι κομπλεξικοί άνοιξαν τις πόρτες του κέντρου και μπήκε μέσα όλος ο κόσμος. Με δραπανηφόρα, με αλυσοπρίονα, με μπουλντόζες, με γεωτρύπανα, με τουρμπίνες, με ανεμογεννήτριες, με ηλιοσυλλέκτες, με τράπεζες και πάνω από όλα με την λαιμαργία του κατακτητή.
Το μόνο που μένει για τους λίγους είναι να πάρουν μία μπουκάλα κρασί φτιαγμένο με τα τελευταία ελληνικά σταφύλια, ένα κομμάτι τυρί από το τελευταίο ελληνικό γάλα, ένα κομμάτι ψωμί από το τελευταίο ελληνικό στάρι, να ανέβουν στο τελευταίο ελεύθερο ελληνικό ξέφωτο, να ακουμπήσουν στον τελευταίο όρθιο ελληνικό έλατο, δίπλα από το τελευταίο ελεύθερο ελληνικό ρυάκι. Να ζητήσουν σιωπηλά συγνώμη για αυτά που δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν, για αυτά που η ελευθεριότητας της Κομπλεξοκρατίας κατάφερε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, όση αντίσταση αυτοί κι αν προέβαλαν.

Αυτοί οι λίγοι, οι τελευταίοι, αν έχουν τα κότσια να κάνουν ζημιές ως άναρχα πνεύματα υπέρ της Ελευθερίας, ελληνοπρεπώς θα πράξουν. Κι αν είναι να πεθάνουν γέροι κι ανίκανοι ας αφήσουν την τελευταία τους πνοή αδιαπραγμάτευτοι. Ως πλάσματα που εναρμονίστηκαν απόλυτα με το περιβάλλον των ανθρώπων, των Ελλήνων, των ελεύθερων.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°









Ένας άφαντος Θεός τα χείλη σου

3744

Πού πας;
Όλες οι λάμπες αυτής της πόλης ανάβουν για “σένα.
Όλα τα χαμόγελα και τα δάκρυα φωλιάζουν σ” εσένα.

Πού πας και λούζεις τα μαλλιά σου κύματα στις νύχτες;
Γεμίζεις χρυσάφι τις θάλασσες.

Κι οι δρόμοι που τρέξαμε πεθαίνουν για “σένα
πλάι στα βήματα που άργησα να κάνω.
Και πώς θα τους περπατήσω ξανά;
Πώς θα πλύνω ξανά τα χέρια μου σ” έναν κόσμο ανέφικτο;

Στάσου
κι όλη η ζωή μου κρέμεται απ” τους ώμους σου
κι όλα μου τα κομμάτια φωνάζουν το νυχτωμένο χάδι σου

Πού πας;
Παίρνεις τη μοναδική μου ανάταση
Κλειδώνεις την αγκαλιά σου στ” αστέρια,
φυλακισμένα ουρλιάζουν και χάνονται.

Σβήνουν σ” έναν ύπνο ατέλειωτης ήττας.
Απομακρύνεσαι στην άχλη της ανυπαρξίας…

Πίσω απ” όπου ήρθες.
Σκορπίζεις ανάπαυση θανάτου.

Δένω τα χέρια μου στα στήθια· παρακαλώ να με πάρεις από “δω.
Δεν ήμουν ποτέ εδώ χώρια σου.
Οι μάχες πονάνε τα πόδια μου, τα χέρια μου
Δεν θα μπορέσω ποτέ να γράψω,
αν λείψεις απ” τη γη μας.

Τι στο καλό κάνω στα πεδία της μάχης αφού γεννήθηκα τρομαγμένη
κι αγαπώ τα χέρια σου;
Τα χέρια σου…

Η πλήρωση κι οι νύχτες που πέθανα κοντά σου.
Πού πας;
Ένας άφαντος Θεός τα χείλη σου
κι αν έλεγες κι αν έλεγες
τραγούδια που δεν ήταν ποτέ για “μένα
σαν αηδόνι ξεχασμένο στο πριν.

Κι αν έσπασες και με κομμάτιασες
το αίμα σου κύλησε στο αίμα μου και γίναμ” ένα.
Το ένα δεν μοιράζεται…
Το ξέρω…

Δεν υπάρχει άνθρωπος μισός.
Δεν υπάρχει μίσος.
Το μίσος, αγάπη που πέθανε.
Κι εσύ περπατάς και στροβιλίζεσαι
Πού πας;

Δεν μ” άφησες να θρηνήσω την ευτυχία.
Να θάψω σαν σκύλος τα μεθυσμένα λείψανα.
Να ψάλλω μοιρολόγια στ” ασημένιο διάβα της.

Αλλά φεύγεις·
Δεν μ” αφήνεις να φωνάξω-
να σπάσω την ανάγκη στα δύο, να πάρεις τη μισή.

Πού πας;
Συγχώρα με…
Θα γίνω τα πέντε σημεία σου.

Συγχώρα με που κλαίω τα βράδια.
Το άρωμα σου μπήγεται στις φλέβες μου.

Ναρκώνει κάθε ίχνος μέρας
Κάθε αχτίδα φωτός σαν φεύγεις μικραίνει, βυθίζεται
Πού πας;
Έλα…
Γέλα!

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΑΙ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ. ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΗΣ GOOGLE ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°