Daily Archives: Νοεμβρίου 30, 2014

Αυτοί που δεν αγανακτούν πολύ

H?mOý??cö`???æoø?????‚??,???? ???????????? ???. cö????????????cöLQ?????ƒ`??P????????cöHÏ???n(EUROKINISSI-??M`??Q?

«Χούντα είναι μεγάλη κουβέντα», διαμαρτυρήθηκε ο Γ. Πρετεντέρης σε μια μαθήτρια (εκπομπή «Ανατροπή» της 11ης Νοεμβρίου 2014) που χρησιμοποίησε τη λέξη. Βάζω τον Πρετεντέρη ως χαρακτηριστικό παράδειγμα για το τυπικό επιχείρημα εναντίον όσων χαρακτηρίζουν δικτατορική τη σημερινή κυβέρνηση: δεν ξέρεις τι λες, δεν έχεις ζήσει χούντα.

Λοιπόν, εγώ έχω ζήσει χούντα. Ξέρω τι σημαίνει να αγωνιάς μην είναι το όνομά σου σε καμιά λίστα, να προσέχεις την κάθε λέξη που λες σε αγνώστους και γράφεις δημόσια, να καλούνται οι φίλοι σου στα στρατόπεδα, να ανησυχείς όλη την ώρα μη σε συλλάβουν, να διαβάζεις κάθε μέρα τις ανακοινώσεις να δεις τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, να κοιτάς συνεχώς την εξώπορτα μην εμφανιστούν στρατιώτες, να αναρωτιέσαι πού εξαφανίστηκε ο τάδε κι αν θα τον ξαναδείς ποτέ, να χτυπάει η καρδιά σου μπροστά στους αστυνόμους μη σε ψάξουν και βρουν το υλικό που κουβαλάς… Τα έχω βιώσει αυτά.

Και ξέρω ότι ένα από τα πιο απογοητευτικά πράγματα σε μια χούντα είναι αυτοί που δεν αγανακτούν πολύ. Δεν εννοώ τους στρατιωτικούς και τους ανθρώπους τους, αυτούς απλά τους μισείς. Σε απογοητεύει όμως το «υγιές κέντρο», οι εκλογικευτές, αυτοί που λένε: «το παράκαναν οι στρατιωτικοί όμως δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου», «έλα μωρέ, υπάρχουν και χειρότερα», «θα περάσει κι αυτό, δεν είναι πια τόσο φοβερό».

Το δηλώνω ρητά, μη με μαλώσει ο Πρετεντέρης: η Ελλάδα δεν έχει χούντα. Έχει δημοκρατία. Για την ακρίβεια, «ελαττωματική δημοκρατία» (flawed democracy), σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύει ο Economist για το 2012, 33η από 167 χώρες. Υπάρχουν και χειρότερα από το «ελαττωματική δημοκρατία», υπάρχει και το «υβριδικό καθεστώς» (hybrid regime) και το «αυταρχικό καθεστώς» (authoritarian regime), σύμφωνα πάντα με Economist.

Για το 2013, βρίσκω το WorldAudit (βρετανικό), που εκτιμά την Ελλάδα 51η από 150 χώρες ως προς τη δημοκρατικότητά της, στην προτελευταία από τέσσερις κατηγορίες, πιο κάτω από Ναμίμπια, Μογγολία, Γκάνα (χώρες με τις οποίες δε μας αρέσει να συγκρινόμαστε). Για το 2013 υπάρχει και το Global Democracy Ranking, που έχει την Ελλάδα 37η από 115 χώρες. Πετύχαμε όμως και μια παγκόσμια διάκριση: «Χτυπημένη από την κρίση, η Ελλάδα συγκαταλέγεται ανάμεσα στις χώρες με τη μικρότερη βελτίωση παγκοσμίως».

Το 2010, η Ελλάδα ήταν πάλι «ελαττωματική δημοκρατία» για τον Economist, 28η από 167 χώρες.

Το 2007, ο Economist είχε την Ελλάδα «πλήρη δημοκρατία» (full democracy), στην καλύτερη κατηγορία παγκοσμίως, έστω και οριακά, 22η από 167 χώρες.

Παραθέτω τα στοιχεία αυτά ώστε να υπάρχει η σκοπιά κάποιων τρίτων, ούτε του Πρετεντέρη ούτε της μαθήτριας. Η εικόνα που δίνουν είναι ότι η Ελλάδα παγκοσμίως έπαιζε στην Α’ Εθνική της δημοκρατικότητας πριν 7 χρόνια, με την κρίση έπεσε στη Β’ Εθνική, και πλησιάζει την επικίνδυνη ζώνη υποβιβασμού στη Γ’ Εθνική, το «υβριδικό καθεστώς». Δεν είναι ωραία κατάσταση το «υβριδικό καθεστώς», μαζί με χώρες όπως το Πακιστάν, η Ρωσία και η Ζάμπια. Και είναι πιο κοντά στο «χούντα» παρά στο «δημοκρατία».

Τυπικά όμως παραμένει η ένσταση του Πρετεντέρη, «χούντα είναι μεγάλη κουβέντα». Πράγματι, η χώρα μπορεί να βρίσκεται σε πορεία αυξανόμενου πολιτικού αυταρχισμού, όμως δεν το λες «χούντα». Όπως όταν ανεβαίνει ο πυρετός δε λες «ντελίριο» ή όταν ανεβαίνει ο πληθωρισμός δε λες «τα χαρτονομίσματα γίναν άχρηστα χαρτιά».

Σε θορυβούν όμως τα παραπάνω γιατί είναι πράγματα που μπορεί να ξεφύγουν.

Δύσκολα ανεβαίνει ο πυρετός, μετά όμως ανεβαίνει πιο εύκολα, μετά ακόμα πιο εύκολα κ.ο.κ. Όπως και ο πληθωρισμός, όπως και ο αυταρχισμός. Καλό είναι να τα σκοτώνεις όσο είναι μικρά, αν μεγαλώσουν δεν σκοτώνονται εύκολα. Σοφία είναι η ανησυχία, αφέλεια είναι η επανάπαυση.

Λοιπόν, αυτήν την ανησυχία δεν την έχω δει πολύ στο χώρο του «υγιούς κέντρου»… Δεν τους βλέπω να αγανακτούν πολύ. Το αφήνω και στην κρίση του αναγνώστη, όμως αυτά που εγώ έχω δει από τον «υγιή» πολιτικό χώρο είναι εκλογίκευση και διασυρμό όλων όσων χρησιμοποιήσουν την κακιά λέξη, αυτή που αρχίζει από χι. Όπως κάνει ο Πρετεντέρης. Όπως έκαναν τα αμερικάνικα ΜΜΕ στον Γκάρι Ουέμπ.

Διαβάζω στο in.gr για τον Γκάρι Ουέμπ, τον δημοσιογράφο που πρώτος κατάγγειλε την ανάμιξη της CIA στο εμπόριο κοκαϊνης προκειμένου να χρηματοδοτηθούν οι Κόντρας στη Νικαράγουα (κυβέρνηση Ρήγκαν). Αυτό που εισέπραξε από τα μεγάλα ΜΜΕ ήταν ανάλογο με αυτό που εισπράττουν σήμερα όσοι χρησιμοποιήσουν τη λέξη «χούντα»: επίθεση, ολοσχερή απόρριψη και διασυρμό για τις υπερβολές του. Πράγματι, έγραψε και υπερβολές, γέμισε κενά μόνος του, όμως στο φινάλε δεν έπαυε να είχε μια σημαντική και δυσάρεστη είδηση. Οπότε η στάση Πρετεντέρη, το «ανάμιξη της CIA είναι μεγάλη κουβέντα», δεν ήταν η σωστή αντίδραση παρόλο που όντως ο άνθρωπος έγραψε και μεγάλες κουβέντες…

Με τον ίδιο τρόπο που δεν είναι η σωστή αντίδραση στη σημερινή Ελλάδα το «δεν ξέρεις τι λες, δεν έχεις ζήσει χούντα». Αυτή η ολοσχερής απόρριψη δεν φανερώνει και μεγάλη ανησυχία για την πορεία αυξανόμενου αυταρχισμού που έχει πάρει η χώρα… Διότι υπάρχουν δύο διαφορετικές απορριπτικές στάσεις στη ζωή. Η μία είναι: «λες υπερβολές οπότε σε διαγράφω ολοσχερώς». Η άλλη είναι: «λες υπερβολές όμως στο φινάλε υπάρχει κάποιο νόημα στα λόγια σου». Μια πολύ πιο εύστοχη αντίδραση στα πιτσιρίκια που λένε «χούντα» είναι η κατανόηση του φόβου τους καθότι συγκρίνουν το σήμερα με το πρόσφατο παρελθόν, νιώθουν τη διαφορά, ανησυχούν για το μέλλον, και ακριβώς επειδή δεν έχουν παραστάσεις, το ονομάζουν «χούντα». Όμως η ανησυχία για το μέλλον είναι η σοφή στάση. Μαρτυρά ότι τουλάχιστον κατανοείς πως ορισμένα πράγματα στη ζωή πρέπει να τα σκοτώνεις όσο είναι μικρά. Φοβάμαι ότι αναγνωρίζω στη στάση Πρετεντέρη τους μελλοντικούς εκλογικευτές σε μια δικτατορία, τους «έλα μωρέ, υπάρχουν και χειρότερα»: αυτούς που δεν αγανακτούν πολύ.

UNFOLLOW

Κωλοπαίδια!

images

Αυτή η χώρα μισεί τα παιδιά της.

Χρόνια το παρακολουθώ και το πιστεύω ακράδαντα.

Μην ακούτε τις πομφόλυγες «κάνω τα πάντα για τα παιδιά μου» ή «σαν την ελληνίδα μάνα δεν υπάρχει»

Ψέματα.

Παρακολουθείς και βλέπεις χρόνια τώρα.

Οι μαθητές, έφηβοι;

Τρέχουν σα τους Βέγγους από φροντιστήριο σε σχολείο, σε γυμναστήριο και μπαλέτο, σε ξένες γλώσσες και ωδεία για να εκπληρώσουν τα όνειρα των γονιών τους.

Κανείς δεν τα ρώτησε ποια είναι τα δικά τους όνειρα.

Φορτώνονται και την ηθική πίεση πως οι γονείς τους ξοδεύονται για να τα σπουδάσουν.

Αν αντισταθούν; Διαπομπεύονται μαζικά, «τσογλάνια που σηκώσανε κεφάλι, τι σκατά θέλουν πάλι τα κωλόπαιδα; Να χάσουν μαθήματα, να κάθονται.»

Λες και της εφηβείας ο σκοπός είναι να δουλεύεις σα δούλος, να χάνεις τα νιάτα σου για ένα αμφίβολο μέλλον.

Οι μεγαλύτερης ηλικίας νέοι;

Στην πυρά ομαδόν.

«Δεν ξέρουν τι θέλουν, κάθονται και τους ταΐζει η μαμά, δήθεν σπουδάζουν και κόβουν βόλτες.»

Αν εξεγερθούν; «Είναι αληταριά,θέλουν ξύλο,τσακίστε τους,μπουντρουμιάστε τους.»

Απίθανο επίσης ,και άξιο μελέτης, είναι το πώς οι μεγαλύτεροι χρεώνουν απίστευτες ευθύνες στους νέους ενώ, χαλαρά, απαλλάσσουν τους εαυτούς τους με γελοίες δικαιολογίες από κάθε ευθύνη.

Ζούμε στη χώρα που θεωρείται φυσιολογικό να συλλαμβάνεται ένας έφηβος επειδή συμμετείχε στην κατάληψη του σχολειού του αλλά να κάνει πάρτυ στη Μύκονο υπόδικος φοροφυγάς.

Γιατί;

Γιατί μισούν τόσο πολύ τους νέους;

Ίσως δεν έζησαν σαν νέοι αυτοί που τους μισούν, ίσως θρηνούν μέσα τους τον νέο που σκότωσαν για να βολευτούν σε ένα τριαράκι στο Χαλάνδρι κι ένα γυαλιστερό αυτοκίνητο.

Μπορεί να κοιτούν στον καθρέφτη και να βλέπουν μέσα το αυθάδικο νεανικό πρόσωπο που ξεπούλησαν για το τίποτα και για πάντα.Και φρενιάζουν.

Μπορεί να τους φοβούνται κιόλας. Ο νέος μπορεί να συντρίψει την μιζεριάρικη ρουτίνα του ενήλικα, να κάνει θρύψαλα ένα σαθρό καθεμέρα που μοιάζει με αιωνιότητα.

Κυρίως νιότη ίσον αλλαγή.

Και αλί! ο μικροαστός νοικοκύρης τρέμει τις αλλαγές.

Προτιμά το βόθρο που ζει, συνήθισε τη μυρουδιά, καλά τα σκατά που ξέρεις απ τα σκατά που δεν ξέρεις.

Πώς θα γλυτώσουμε λοιπόν απ τους νέους;

Ή θα τους δείρουμε ή θα τους μπουντρουμιάσουμε ή θα τους ξεφτιλίσουμε ή θα τους κάνουμε σα τα μούτρα μας, ενσωματώνοντας τους στο φρεάτιο που ζούμε.

Εξάλλου, μην ξεχνάμε, πως οι «λατρευτοί νέοι» είναι συνήθως αυτοί που μας μοιάζουν, που ήδη είναι γέροι.

Οι άλλοι είναι απλώς «κωλοπαίδια..


Από: http://www.nostimonimar.gr     by Mαν.Αρκάς

ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΠΑΝΕ ΦΥΛΑΚΗ ΚΑΙ ΖΗΤΟΥΝ “ΣΥΝΑΙΝΕΣΕΙΣ” ΚΑΙ ΝΕΟ “ΑΙΜΑ” ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

images

Αυτά του υπαγορεύουν, αυτά λέει η στημένη μαριονέτα των Γερμανών. Η κοινωνία και ότι έχει απομείνει όρθιο από αυτή, οφείλει να πράξει το χρέος της. Να τους λιώσει τα κεφάλια με το παλιό σκαρπίνι του παππού της..

“ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ” ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΜΠΟΜΠΟΛΑ- Ο ΘΙΑΣΟΣ ΞΕΨΥΧΑΕΙ ΚΑΙ ΕΚΛΙΠΑΡΕΙ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟ “ΣΥΣΤΗΜΑ”-ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΙΚΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ
Βρωμερά και τρισάθλια σενάρια από τα ανδρείκελα της Β’ Κατοχικής Κυβέρνησης Τσολάκογλου, βρίσκουν στέγη και παρηγοριά -την ώρα που ξεψυχάνε- στις θερμές αγκαλιές του Γιώργου Μπόμπολα, της χειρότερης εκδοτικής και δημοσιογραφικής μορφής στήριξης του πιο μειοδοτικού και προδοτικού καθεστώτος, χειρότερου και από την Χούντα των Απριλιανών του 1967 αλλά και των μαυραγοριτών του ’44.

Τρείς μαριονέτες του πολιτικού βίου-ειδικά ο Σημίτης το γένος του οποίου πάντα τα έκανε πλακάκια με τους ισχυρούς από την εποχή της Ναζιστικής κυριαρχίας στη χώρα- με άρθρα τους στον μοχλό του συστήματος, στο γνωστό “Έθνος” της Μεταμόρφωσης Χαλανδρίου, εκλιπαρούν για “συναινέσεις” και ενωτικά κηρύγματα την ώρα που η κοινωνία τους έχει γυρίσει την πλάτη, υπό τον φόβο μήπως πέφτοντας από την εξουσία δουν κατάματα το σκληρό πρόσωπο της Δίκης: Της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης που δεν υπακούει στις δοσιλογικές τακτικές Αθανασίου και έχει σκοπό να τους κλείσει φυλακή. Αυτό φοβούνται τα τερατόμορφα τσιράκια των Γερμανικών Ανακτόρων. Τη φυλακή. Και τότε δεν θα τους λυπηθεί κανένας όταν η χώρα απαλλαγεί από την Εφιαλτική μορφή τους. Οι δρόμοι στένεψαν. Οι Γερμανοί ζητάνε την πλήρη παράδοση της μάζας. Το ξεδόντιασμα, την αφαίμαξη, την απόλυτη φτωχοποίηση. Και αυτοί ζητάνε κι άλλες θυσίες. Κι άλλο αίμα στην αρένα της συμφωνίας με τον Άξονα.

“Ο ΕΠΩΔΥΝΟΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΡΑΓΔΑΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ”, μας λέει το Κυριακάτικο “Έθνος”.

“Οι πιο κρίσιμες ώρες! Παρεμβαίνουν Σαμαράς, Βενιζέλος και Σημίτης

Το νέο τοπίο μετά τη διαπραγμάτευση-θρίλερ με τους δανειστές. Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος και ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, στέλνουν μηνύματα μέσω «Έθνους» με αποδέκτες τα κόμματα και την κοινωνία.

Την αμετακίνητη θέση του ότι «η πολιτική συμφωνία για την επόμενη μέρα μετά το πρόγραμμα πρέπει να κλείσει οριστικά μέσα στον Δεκέμβριο», εκφράζει με τον πλέον κατηγορηματικό τόνο ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, μέσα από το βαρυσήμαντο άρθρο του που δημοσιεύει το «Έθνος της Κυριακής», εν μέσω μιας κρίσιμης, της κρισιμότερης ίσως διαπραγμάτευσης από την είσοδο της χώρας μας στο μνημόνιο μέχρι σήμερα.

«Η χώρα δεν κυβερνιέται με απλές πλειοψηφίες, ούτε με 25%, ούτε με 35%, ούτε με 151 βουλευτές. Η χώρα θέλει πολύ μεγάλες συναινέσεις και συσπειρώσεις», λέει ο Ευάγγελος Βενιζέλος, σημειώνοντας: «Την πατήσαμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο βοσκός με τον λύκο και τα πρόβατα».

«Η νέα αυτή φάση δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι μόνο μια επιστροφή στην ομαλότητα, αλλά μια δημιουργική και ανατρεπτική περίοδος προκειμένου να επιτευχθεί-πέρα από την έξοδο από το μνημόνιο- ο πρωταρχικός στόχος που πρέπει να είναι η έξοδος από την πολιτική, κοινωνική και οικονομική υστέρηση» υποστηρίζει ο Κώστας Σημίτης”.

Αυτά του υπαγορεύουν, αυτά λέει η στημένη μαριονέτα των Γερμανών. Η κοινωνία και ότι έχει απομείνει όρθιο από αυτή, οφείλει να πράξει το χρέος της. Να τους λιώσει τα κεφάλια με το παλιό σκαρπίνι του παππού της.